Annað bréf landnámskonu
Elinore P. Stewart. Síðast uppfært 4. nóvember 2022.
Kæra, kæra frú Coney,—
Jæja, ég er búin að fá landinu úthlutað og er nú orðin vellauðugur landeigandi.
Ég beið lengi eftir að sjá land á verndarsvæðinu og snjórinn er enn of djúpur.
Svo ég hugsaði með mér að þar sem þau hafa aðeins þrjá mánuði af sumri og vori samanlagt og þar sem ég vildi landið hvort eð er undir búgarð, væri kannski betra fyrir mig að vera kyrr í dalnum.
Þannig að ég hef fengið úthlutað landi við hliðina á landi hr. Stewart og er mjög ánægð.
Ég er með lund með tólf mýrarfurum á landareign minni og ég ætla að byggja húsið mitt þar.
Ég hélt að það yrði mjög rómantískt að búa á tindunum innan um hvíslandi fururnar.
En ég geri ráð fyrir að það yrði líka afskaplega óþægilegt og ég býst við að mínar tólf geti hvíslað nóg fyrir mig.
Það sem er frábært er að ég hef allt það góða snjóvatn sem ég vil.
Og lítill lækur rennur beint í gegnum miðjuna á landinu mínu og ég er alveg nálægt skógi.
Nágranni minn og dóttir hans voru á leið til Green River, höfuðstaðar sýslunnar, og sögðu að ég mætti koma með, sem ég og gerði, þar sem ég gat skráð mig þar jafnt og á landskrifstofunni.
Og ó, þessi ferð!
Ég skemmti mér konunglega, meira en Mark Twain eða Samantha Allen gátu nokkurn tíma kallað fram.
Það tók okkur heila viku að fara og koma til baka.
Við tjölduðum auðvitað, því á allri þessari hundrað kílómetra leið var aðeins eitt hús og í þá áttina sést ekki eitt einasta tré.
Ekkert nema malurt, sandur og kindur.
Um hádegi fyrsta daginn nálguðumst við fjárhirðavagn og á undan okkur gekk reglulegur náungi, fjárhirðir, á heimleið í hádegismat.
Skyndilega fannst mér ég vera að deyja úr hungri ef ég þyrfti að bíða þangað til við kæmum á staðinn þar sem við höfðum ætlað að stoppa í mat, svo ég kallaði til mannsins:
Litla Ljúflingskind, áttu nokkuð að borða?
Ef svo er, þá viljum við gjarnan finna það.
Og hann svaraði:
Um leið og ég get, skal það á borðið sett, ef þú nennir að setjast við það.
Skuggar Shakespeare!
Söngvar Davíðs, hirðaskáldsins!
Hvað finnst ykkur um okkur?
Jæja, við settumst við það og ljúffengara
það
hef ég aldrei smakkað.
Slíkt kaffi!
Og úr slíkum potti!
Ég lofaði Litla Ljúflingskind að ég myndi senda honum fjárkrók með bleikum borðum, en mig grunar að hann haldi að ég sé bara svikahrappur án borðanna.
Malurtin er svo lágvaxin á sumum stöðum að hún dugir ekki til að kveikja eld, svo við urðum að aka þar til seint um kvöldið áður en við tjölduðum.
Eftir að hafa ekið allan daginn yfir það sem virtist vera flöt sandauðn komum við um sólsetur að fallegu gljúfri sem við urðum að aka niður um þriggja kílómetra leið áður en við gátum komist yfir.
Í gljúfrinu voru skuggarnir þegar fallnir, en þegar við litum upp sáum við síðustu sólargeislana á toppum hinna stóru, beru hóla.
Skyndilega birtist stór úlfur einhvers staðar frá og stökk meðfram gljúfurbarminum, svartur og skýr í kvöldsólinni.
Forvitnin yfirbugaði hann að lokum, svo hann settist niður og beið til að sjá hvers konar skepnur við værum.
Ég geri ráð fyrir að hann hafi orðið fyrir vonbrigðum því hann ýlfraði afskaplega drungalega.
Mér datt í hug
Úlfurinn
eftir Jack London.
Eftir að við yfirgáfum gljúfrið sá ég fegurstu sjón.
Það var eins og við keyrðum í gegnum gyllta móðu.
Fjólubláir skuggarnir skriðu upp á milli hæðanna, á meðan snævi þaktir tindarnir í fjarska fönguðu síðustu geisla sólarinnar.
Allt umhverfis okkur teygði sig fátæklega, vonlausa eyðimörkin, malurtin, hörð af sér og ákveðin í að lifa af þrátt fyrir hungrið, og stóru, beru, auðu klettahæðirnar.
Fallegu litirnir breyttust í rafgylltan og bleikan og síðan í almennan, daufgráan tón.
Þá stöðvuðum við til að tjalda og þvílíkur asi varð við að safna greinum fyrir eldinn og útbúa kvöldmat!
Allt bragðaðist svo vel!
Jerrine borðaði eins og karlmaður.
Síðan reistum við vagntunguna (dráttarstöngin), breiddum yfir hana vagndúkinn og bjuggum til svefnherbergi fyrir okkur konurnar.
Við bjuggum um rúmin okkar á heitum, mjúkum sandinum og fórum að sofa.
Nóttin var of fögur til að sofa, svo ég stakk höfðinu út til að horfa og hugsa.
Ég sá tunglið koma upp og hanga um stund yfir fjallinu eins og það væri niðurdregið yfir því sem blasti við, og stóru, hvítu stjörnurnar daðruðu blygðunarlaust við hæðirnar.
Ég sá sléttuúlf koma á brokki og ég vorkenndi honum að þurfa að leita sér matar á svo hrjóstrugum stað. En þegar ég heyrði vængjaþyt skömmu síðar vorkenndi ég Maljurtar-rjúpunum sem hann hafði styggt.
Að lokum kom ský og ég sofnaði og næsta morgun var ég hulin nokkrum sentímetrum af snjó.
Það sakaði okkur ekki neitt en á meðan ég glímdi við þrjósk lífstykki og skó talaði ég við sjálfa mig, að hætti glataðra sona, og sagði:
Hversu miklu betra væri mér komið niðri í Denver.
Jafnvel hjá frú Coney, að grafa með teini í hornum í leit að óhreinindum sem þar gætu leynst.
Já, jafnvel að borða saltfisk, en að farast í þessari eyðimörk – ímyndunaraflsins.
Svo ég sneri straumi ímyndunaraflsins og ímyndaði mér að ég væri heima fyrir framan arininn og að aftasti drumburinn væri að fara að rúlla niður.
Ímyndunaraflið mitt var í svo góðu lagi að áður en ég vissi af sparkaði ég í vagnhjólið og mér varð sannarlega jafn heitt og
heitasti
vísindamaður sem nokkurn tíma hefur lesið frú Eddy gæti óskað sér.
Eftir tvo slíka daga til viðbótar
kom ég á áfangastað.
Þegar ég fór upp á skrifstofuna þar sem ég átti að skrá mig voru dyrnar opnar og þögull gamall maður sat við skrifborð.
Ég hikaði í dyrunum en hann lét sem hann sæi mig ekki.
Ég hóstaði en ekkert merki nema dýpri brúnahnykkur.
Ég gekk inn og velti stól um koll af lítillæti.
Hann snerist við eins og ég hefði skotið hann.
Jæja?
spurði hann.
Ég sagði:
Ég er afskaplega fegin því,
Ég var hrædd um að þú værir veikur, þú virtist svo kvalinn.
Hann horfði á mig um stund, glotti svo og sagði að hann hefði haldið að ég væri bóksali.
Ímyndið ykkur mig, feita, þægilega ekkju, að reyna að selja bækur!
Jæja, ég skráði mig og kom heim.
Ef þið trúið mér þá var Skotinn feginn að sjá mig og kallaði ekki á Campbell-ættina fyrr en tveimur tímum eftir að ég kom heim.
Ég segi ykkur það, það er afar sjaldgæft að nokkur sé jafn mikils metinn.
Nei, við erum ekki með dreifbýlispóst.
Það eru tvær mílur á pósthúsið, en ég fer hvenær sem mér sýnist.
Það er í raun og veru hin mesta skemmtun að stökkva þangað niður eftir.
Við erum sextíu mílur frá járnbrautinni, en þegar okkur vantar eitthvað sendum við eftir því með póstberanum, nema hvað það er ekkert að fá.
Ég veit að þetta er óafsakanlega langt bréf, en það snjóar svo mikið og þú veist hvað mér finnst gaman að tala.
Ég er viss um að Jerrine mun hafa gaman af spilunum og við verðum fegnar að fá þau.
Margt sem er okkur til huggunar hér úti kom frá kæru frú — .
Barnið á kanínuna sem þú gafst henni um páskana fyrir ári.
Í Denver var ég hrædd um að barnið mitt myndi alast upp án ímyndunarafls.
Eins og allir leikskólakrakkar treysti hún á aðra til að skemmta sér.
Mér þótti það mjög leitt, því loftkastalar mínir hafa verið mér raunveruleg heimili.
En það er engin hætta á ferðum.
Hún á trékubb sem hún fann í járnsmiðjunni og kallar
litla barnið
sitt.
Pílári úr vagnhjóli er
litla Margrét
og tunnustafur er
vondi litli Jón.
Jæja, ég verð að hætta að skrifa áður en þú telur mig vera algjört óþol.
Með miklum kærleikskveðjum til þín,
Þín einlæga vinkona,
Elinore Rupert.
Heimild: Letters of a Woman Homesteader eftir Elinore Pruitt Stewart (1914).
Þýðendur: Friðrik Kjartansson og erlendur.is (Málstaður)
Skráning: Friðrik Kjartansson
Yfirlestur: malfridur.is (Málstaður)
