Wayne’s Wagon Works in Amarillo,Texas, er með þennan. John Deere Triumph chuck wagon.
Myndir fengnar að láni á Wagon Masters Facebook
John Deere Triumph uppgerður og fínn með eldhúsi (Chuck Wagon), bogum, bremsum, kúsksæti, fótaskemli, grönnum trjábolum til að tjalda, sennilega yfir aftan við eldunaraðstöðuna. Verkfæra- eða birgðakassi með loki, fram á undir fóthvílunni.
Fyrir neðan myndir fyrir uppgerð og svo neðst nokkrar eftir viðgerð
Liturinn á yfirbyggingunni er fölur, svona eins og við myndum kalla það í dag, hálfþekjandi.
En líklega er þetta málað með Seed Olíu eða lífrænni olíu og svolítill litur settur í.
Á þessari mynd er vagninn strípaður af öllu sem átti að fylgja honum frá verksmiðju.
Hér sjáum við hvar búið er að saga trébogana á ská að ofan.
Myndirnar af vagninum nýuppgerðum upplýsa hvernig þetta var í upphafi.
Gömul áletrun máluð í gegnum stimpil á sínum tíma
Heillegur og myndarlegur vagn sem gott er að koma í rétt stand.
Hér sjáum við merkilegan hlut, „Skein“ á ensku, járnhólka sem þið sjáið í hverfa inn í hjólnafið báðum megin sem er svo festur með flatjárni undir öxulinn ásamt járnhring utan um endana á járnhólknum innan við nafið.
Hólkurinn (Skein) er líka skrúfaður beint inn í öxulinn í endana bak við hjólnafið þannig að taka þarf hjólin af til að losa þá skrúfu sem er nokkuð löng og við köllum stundum franskar skrúfur.
Þessi útbúnaður tók við af berstrípaðri eik sem var þá slitflötur hjólsins og öxulendi.
Uppgerður að fullu
Teikning af undirvagni fyrir Wagon. Ofan á þetta var hægt að setja margar gerðir af yfir byggingum. Í USA er þessi samstæða kölluð ,,Running Gear”
Surrey, ekki talað um aldur, lítið notaður, vandaður vagn í alla staði. Surrey-vagnar eru hurðalausir fjögurra hjóla, vinsælir í USA á 19. og 20. öldinni. Þeir eru venjulega tveggja sæta fyrir fjóra farþega. Surrey var með nokkrar mismunandi gerðir af blæjum/húddum eða segli (notað í regnhlífar), oft með kögri. Sætahefð þessarar gerðar voru með renndum pílárum í baki, oftast bólstruð sæti. Nafnið er komið frá
Heillegur Bast-körfu Pæton fyrir prest. Ekki upplýsingar um smíðaár. Vagninn er með bremsum, járnhjólbörðum, kúskurinn situr aftan við prestinn, langsum fjaðrir, hlíf framan úr Bast-tágum, vandaðar bremsur, uppstig fremst og aftan fyrir kúsk. (Kúskur er ekki til í íslenskri orðabók!?
Á milli píláranna sést uppstigið fyrir prestinn en uppstigin er vönduð og öflug þverfjöður að framan sem algengt er í þessum vögnum. Eftirtektarvert er hve fáir pílárar eru í framhjólinu eða tíu stykki vegna þess að í þá daga var reynt að hafa vagnana eins létta og efnið leyfði sem smiðirnir höfðu að vinna úr. Pílárafjöldinn þarf alltaf að vera slétt tala svo tveir pílárar gangi í hvern félaga (ysti boginn), félagarnir eru stundum í hálfboga eins og mér sýnist vera uppi á teningnum hér.
Járnverkið er vandað og líka bremsurnar ásamt bremsustönginni.
Hér er brakkettið/uppistaðan fyrir bakið og kúsksvipuhaldarinn.
Væri augnayndi þessi vagn ef hann væri uppgerður og vel til hafður.
Frá Flæmingjalandi, Prest Pæton. Gegnheil yfirbygging, allur málmur er heill og með sköftum/dráttarkjálkum. Hjólin eru slæm. Var keyptur til að gera upp en hefur breyst. $650 staðsett nálægt Virginíu. Fredericksburg,
Tímans tönn hefur beitt sér!
Skilti frá framleiðanda. Erfitt er að lesa úr þessu en möguleiki er að hann hafi verið smíðaður 1895?
Wagon on Sandford Lane Hverjum finnst þessir vagnar yfirleitt ekki skúlptúr eða listaverk á sína vísu? Ótrúlegt að einhver eða einhverjir leggi alla þessa vinnu á sig, sem greinilega þarf til að skapa og viðhalda þessari hefð. Myndin fengin að láni hjá myndasmið: John McKale.
Romanvagn í Englandi. Vel málaður og snyrtilegur Heimild: Gypsy Life in Britain FacebookRomanfjölskylda, ár ekki vitað Heimild: Gypsy Life in Britain FacebookFallegur, sterkur og burðarmikill vagn Heimild: Gypsy Life in Britain FacebookÁ leið á hitting hjá romanfólki. Farkosturinn / heimilið ekki af verra taginu. Heimild: Mynd fengin að láni á ,,Gypsy life in Britain” á Facebook.
Donner-hópurinn var hópur bandarískra landnema undir forystu George Donner sem strandaði í Sierra Nevada-fjöllunum veturinn 1846-47 á leið sinni til Kaliforníu.
Hópurinn, sem upphaflega samanstóð af 87 manns, tafðist vegna vagnaslyss og mikilla snjóþyngsla sem felldu þá í gildru.
Þegar matarbirgðir minnkuðu gripu sumir meðlimir til mannáts til að lifa af.
Þrengingar þessar leiddu til dauða 42 einstaklinga en aðeins 47 lifðu af.
Hinnar hörmulegu ferðar Donner-hópsins er minnst sem verstu hamfaraferð landnema til Kaliforníu og bera Donner-vatn og Donner-skarð nafn þeirra til minningar.
Heimild: www.britannica.com
Hvenær gerðist þessi atburður?
Ferðalag Donner-hópsins hófst vorið 1846 þegar nokkrar fjölskyldur, þar á meðal fjölskyldur George og Jacob Donner, lögðu af stað frá Springfield í Illinois þann 14. apríl.
Þau sameinuðust stærri vagnalest í Independence í Missouri þann 12. maí 1846 og héldu vestur á bóginn.
Hópurinn reyndi að stytta sér leið með svonefndri Hastings-styttingu, sem leiddi til verulegra tafa.
Í lok október 1846 sátu þau föst í þungum snjó í Sierra Nevada-fjöllunum.
Hópurinn þurfti að þola harðan vetur og sumir meðlimir gripu til mannáts til að lifa af.
Síðasta lifandi einstaklingnum var bjargað í apríl 1847, sem markaði endalok þessarar harmrænu ferðar.
Heimild: www.britannica.com
Hó! Fyrir Oregon og Kaliforníu
James og Margaret Reed
14. apríl 1846, fyrir 176 árum, fluttist Reed og Donner-hópurinn frá Springfield í Illinois.
Sagt var frá brottför þeirra í Sangomo Journal, Springfield í Illinois, 23. apríl 1846, undir þeirri fyrirsögn sem prýðir þessa frásögn.
Hópurinn sem héðan fór í síðustu viku taldi 15 karla, 8 konur og 16 börn. Þau höfðu níu vagna til fararinnar.
Þau voru í góðu ferðaskapi og við treystum á að þau næðu áfangastað.
Í endurminningum sínum frá 1891 minntist Virginia Reed Donner-Reeds fjölskyldnanna.
Aldrei get ég gleymt morgninum er við kvöddum ættingja og vini.
Donnarnir voru þarna og höfðu komið kvöldið áður með fjölskyldur sínar til að geta lagt snemma af stað daginn eftir.
AmmaKeyes var borin út úr húsinu og sett í vagninn á fjaðrarúmi ásamt nógu af púðum.
Synir hennar báðu hana um að fara ekki og klára ævi sína hjá þeim.
Amma Keyes mátti ekki með nokkru móti skilja við einkadóttur sína.
Við vorum umkringd ástvinum og þarna stóðu allir mínir litlu skólafélagar sem voru komnir til að kyssa mig, bless.
Pabbi minn var með tár í augum og smá bros þegar hver vinurinn af fætur öðrum greip í hönd hans á síðustu kveðjustundinni.
Loks sveifluðu kúskarnir svipum sínum og nautin færðu sig hægt af stað og langa ferðin var hafin…
Margir vinir fylgdu okkur fyrstu nóttina og tjölduðu með okkur og frændur mínir ferðuðust enn áfram í nokkra daga áður en þeir kvöddu svo endanlega.
Kannski sýndist það vera skrýtið að ferðast með Uxateymi og við börnin vorum hrædd við Uxana.
Ímynduðum við okkur að Uxarnir gætu farið með okkur hvert sem er, svona án beislis.
RÚV
Í ljósi sögunnar. Vera Illugadóttir umsjón og les ásamt öðrum Fyrri þáttur!
Í ljósi sögunnar. Vera Illugadóttir umsjón og les ásamt öðrum Seinni þáttur!
Heimild: Facebook. Diana Pratt-Simar
Yfirlestur: malfridur.is (Málstaður) Þýðing: Friðrik Kjartansson og erlendur.is (Málstaður)
