Grein • Hápunktar úr styrkveitingum til túlkunar á vígvöllum 2021
Gert fyrir Fort Ticonderoga-samtökin
Í hugum bandarískra nýlendubúa var Ticonderoga-virki í norðurhluta New York-fylkis síðasta vígið gegn breskum hersveitum frá Kanada á árdaga bandaríska frelsisstríðsins.
Hið ógurlega Ticonderoga-virki gnæfir yfir Champlain-vatn í norðurhluta New York-fylkis, norðlægur varnargarður gegn breska Kanada í bandarísku byltingunni Með leyfi frá Carl Heilman II, Fort Ticonderoga
Fljótlega eftir orustuna við Lexington og Concord 1775 hertóku Benedict Arnold, Ethan Allen og Green Mountain Boys frá Vermont virkið af Bretum, komu þannig í veg fyrir aðgang þeirra að Hudson-ánni og tryggðu bandarísku nýlendurnar héldust heilar.
Ethan Allen og Green Mountain Boys taka Ticonderoga-virki frá Bretum, 1775
Gildi virkisins fólst þó ekki aðeins í staðsetningu þess.
Við undanhald sitt eftir misheppnaða innrás í Quebec árið 1775 leitaði meginlandsherinn skjóls innan veggja þess.
Auk þess sótti Henry Knox fallbyssur og önnur stórskotavopn úr virkinu og flutti þessi nauðsynlegu úrræði aftur til höfuðstöðva meginlandshersins í Massachusetts.
George Washington hershöfðingi notaði þessar fallbyssur á frægan hátt til að neyða Breta til að hörfa og batt þannig enda á umsátrið um Boston 1776.
Í október 2021 veitti American Battlefield Protection Program (Verndaráætlun bandarískra vígvalla) Fort Ticonderoga-samtökunum styrk til túlkunar á vígvöllum til að innleiða nýja túlkunaráætlun.
Eftir margra ára sagnfræði- og fornleifarannsóknir munu samtökin nota þetta fjármagn til að auka aðgengi að svæði þjóðsögulega minnisvarðans sem þekkt er sem „Liberty Hill“.
Verkefnishópurinn mun nýta sér langvarandi tengsl við háskóla og samfélög afkomenda til að skapa aðgengilega og víðtæka upplifun fyrir gesti.
Samtökin munu hefja viðræður við ættbálkasamfélög til að tryggja að sjónarhorn frumbyggja á sögu virkisins séu í fyrirrúmi.
Ability verkefnið við New York-háskóla tekur einnig þátt í verkefnishópnum til að þróa algildar hannaðar gönguleiðir og túlkunarskilti fyrir alla gesti.
Styrkir til túlkunar á vígvöllum frá NPS ABPP styrkja samstarfsaðila í verndun um allt land til að nútímavæða og efla túlkun á vígvöllum – til að vekja undrun, skilning og samkennd á þeim stöðum sem urðu vitni að sumum af erfiðustu atburðum þjóðarinnar.
Auk þess hefur áætlunin umsjón með þremur öðrum styrkjum til landakaupa á vígvöllum, til verndunar skipulags og nýlega heimiluðum styrkjum til endurreisnar vígvalla.
Þessi fjárhagsaðstoð skapar samfélagsdrifna umsjón með sögulegum auðlindum á vettvangi ríkja, ættbálka og sveitarfélaga.
Heimild: Reinterpreting New York’s Fort Ticonderoga (U.S. National Park Service)
Þýðendur: Friðrik Kjartansson og erlendur.is (Málstaður)
Þegar 250 ára afmæli Bandaríkjanna nálgast minnumst við uppgjafar hermanna úr bandaríska frelsisstríðinu og fórnanna sem þeir færðu til að byggja upp okkar frábæru þjóð.
Margir mikilvægir atburðir áttu sér stað í frelsisstríðinu og einn merkasti sögustaðurinn er Fort Ticonderoga.
Virkið er hernaðarlega staðsett á milli Champlain-vatns og George-vatns í norðurhluta New York-fylkis og gegndi lykilhlutverki bæði í stríði Frakka og Indíána og í bandaríska frelsisstríðinu – einkum sem vettvangur fyrsta sóknarsigurs föðurlandsvinanna árið 1775, undir forystu Ethan Allen og Benedict Arnold, þar sem mikilvægum breskum fallbyssum voru herteknar.
Það var okkur heiður að fá það verkefni frá Fort Ticonderoga að endurgera nokkrar af þessum sögulegu fallbyssum, þar á meðal breska 6 punda fallbyssuvagna sem föðurlandsvinirnir hertóku.
Þetta voru meðal annars breskir ferðavagnar mjög breiðir, 11 feta langir (335.28 cm) og með 58 tommu hjólum (147.32 cm) , ásamt tveimur virkisvögnum sem smíðaðir voru til að verja virkið.
Þetta verkefni krafðist umfangsmikilla rannsókna til að tryggja sögulega nákvæmni. Það var áskorun að túlka breskar teikningar og forskriftir frá 18. öld og listaverk frá tímabilinu voru notuð ásamt varðveittum skjölum til að sannreyna smáatriði í gegnum smíðina.
Eiginleikar ferðavagnanna eru meðal annars:
Smíðaðir að öllu leyti úr hvítum aski
Handsmíðaður járnbúnaður
Hæðarfleygur
Geymslukassi fyrir smáverkfæri
Vel járnvarinn skutstykki fyrir tengingu.
Vagnarnir voru sendir ómeðhöndlaðir svo að enduruppsetningarfólk Fort Ticonderoga gæti borið á hefðbundna hörfræolíu – og þannig lokið síðasta skrefinu í að lífga þessa sögulegu gripi við.
Við hlökkum til að deila meiru frá Fort Ticonderoga þegar þeir halda áfram að segja sögu þessara fallbyssa í notkun.
Fort Ticonderoga til hliðar (on the side) Íslensk þýðing.
Hinir víðfrægu framleiðendur hafa af sinni miklu góðvild leyft teiknara okkar að gera þessa skissu að afar léttum og, að okkar mati, glæsilegum vagni í fyrirtæki þeirra, sem við vonum að allir vinir nýja framtaks okkar taki vel.
Sennilega er ekki hægt að kalla hann alveg nýjan í strangasta skilningi þess orðs – eitthvað í líkingu við þetta hefur birst öðru hvoru áður en samt er hann nýstárlegur í sumum atriðum og þar að auki nokkuð vinsæll um þessar mundir hér í borginni og nágrenni.
Kassalaga vagninn, sem hefur verið í tísku um nokkurt skeið, virðist vera að syngja sitt síðasta, þar sem dömurnar – þið vitið að við verðum stundum að taka tillit til smekks þeirra og þæginda – eru eindregið á móti öllum farartækjum sem valda þeim miklum vandræðum við að fara í og úr, með háum hliðum – sérstaklega þær sem hafa klætt sig í krínólín.1
New York-vagninn okkar er því eins konar virðingarfyllt málamiðlun við þarfir þeirra, líklegur til að verða mjög vinsæll á þessu tímabili og er nú þegar mjög eftirsóttur.
Margir eru smíðaðir án yfirbyggingar, með spjaldsettum skottum aftan við sætið.
Hliðarnar eru gerðar úr einu stykki af hvítviði2 eða svartri valhnotu og mótaðar með meðhöndluðum spanskreyr3 o.s.frv., allt eftir smekk framleiðandans eða viðskiptavina hans.
Tískan hér er að nota minnstu mögulegu hjólanaf, segjum 3 (7,62 cm) og 3½ tommur (8,89 cm); teinar ⅞ (1.9812cm) og 1 tomma (2.54cm); hjól 1 (2.54cm) og 1⅛ (2.8575 cm) tomma; með hjólajárni fyrir vagna án yfirbyggingar, ½ (1,27 cm) x 7/16 (18,2033…cm) tommur.
Fyrir þessi hjólajárn hefur hr Saunders sýnt okkur frábæra tegund af stáli, nýlega fundið upp í Englandi, og það er alveg jafn auðvelt að beygja það og setja á hjólið og mýksta járn.
Smáatriði í áklæðum eru nokkurn veginn þau sömu og áður, en ef eitthvað er, þá með meira magni af hvítum saumum, sérstaklega á yfirbyggingunni.
Til fróðleiks fyrir suma fylgir hér tafla yfir áætlaðan stofnkostnað við að smíða fyrsta flokks verk af ofangreindri gerð: –
Yfirbygging – efni, þ.m.t. sæti $3,50. smíði, $8 Samtals: $11,50
Hvítviður er almennt heiti yfir ljósan við eins og greni og þin, ekki ákveðin viðartegund. Hann er mýkri, léttari og ódýrari valkostur en viðartegundir eins og rauðviður og er almennt notaður í innanhússsmíði, vörubretti, kassa og í „gerðu það sjálf“-verkefni þar sem mikil ending er ekki aðalatriðið. ↩︎
Tímarit vagnsmiða í New York frá nóvember 1858. Bls 103 – 104.
KAFLI VI.
Talið er að stríðsvagnar hafi borist til Assýríu á þennan hátt: – Sigrar Sesostris og ótrúmennska bróður hans – Ítarleg lýsing á assýríska stríðsvagninum og samanburður við þann egypska – Munurinn á vögnum frá Khorsabad og Nimrud, þar sem þeir síðarnefndu líkjast tróverska stríðsvagninum – Brot úr hjóli sem fundust á staðnum þar sem hin forna Níneve stóð, að hluta til úr málmi – assýrískir vagnasmiðir ekki jafn færir og þeir egypsku.
„Að hafa numið göfugar listir af alúð mildar siðina og leyfir þeim ekki að vera villimannslegir.“
Næsta land þar sem stríðsvagninn naut mikilla vinsælda var konungsríkið Assýría, stofnað af Nimrod, hinum mikla veiðimanni, sextán árum fyrr en Egyptaland, að sögn Usher.
Mynd 1
Líklegt er að stríðsvagninn okkar hafi borist til Assýríu á mjög ungum aldri vegna einnar af þeim sérkennilegu aðstæðum sem oft verða til þess að tíska og venjur berast milli landa.
Assýrískur stríðsvagn
Í broti úr Sögu Manethos, sem varðveitt er hjá Jósefusi.
Contr., App. lib. 1, c. 14, 15 [A. M. 2513], kemur fram að „Sesostris, eftir að hafa skipað Armais,*1 bróður sinn, landstjóra yfir Egyptalandi, fór í herför gegn Kýpur og Fönikíu og háði stríð við Assýríumenn og Meda, sem hann sigraði alla, annaðhvort með hervaldi eða með sjálfviljugri uppgjöf af hreinum ótta við mátt hans.
Hugaður að þessum árangri hélt hann enn djarfar áfram og lagði undir sig löndin í austri.“
Á þessum tíma (1491 f.Kr.) hafði assýríska keisaradæmið staðið í 309 ár.
Þessi undirokun leiddi vafalaust til þess að stríðsvagninn var tekinn upp í hinu sigraða ríki.
Þegar við berum saman egypska og assýríska stríðsvagna frá síðari tímum, eins og þeim er lýst í fyrri grein og þessari, sjáum við að þar var
Greinilegur munur á þeim sýnir á sláandi hátt hugvit tveggja af merkustu þjóðum fornaldar og hvernig þær nýttu það á ólíkan hátt.
Að sumu leyti líktust vagnar þeirra mjög, sérstaklega hvað varðar upphengingu.
Mynd 2 af bls 86
Ef lesendur okkar bera þetta saman við teikningu af egypskum vagni á blaðsíðu 86 í þessu riti sjá þeir að smávægilegar endurbætur hafa verið gerðar með því að færa vagnkassann aftar á öxulinn.
Munurinn á léttleika þeirra er mjög áberandi þegar þeir eru bornir saman.
Egyptaland, sem var flatt og hentaði vel til ferðalaga, leyfði mjög létta smíði.
Assýría var hins vegar hrjóstrugt og fjöllótt land og krafðist því einhvers sterkbyggðara.
Sú staðreynd að listin á frumstigi sínu framleiðir þunga hluti, sem reynslan kennir síðan að megi gera léttari án þess að það komi niður á notagildi, sem hefur einnig sést í okkar eigin landi.
Berið bara saman núverandi vagna við þá sem voru notaðir fyrir fjörutíu árum! Eftir að hafa lýst assýrska vagninum munum við bera hann saman við þann egypska.
Fram af assýrska vagninum, eins og sýnt er hér að ofan, yfir eða á milli hestanna, hangir ríkulega útsaumaður aukahlutur sem virðist vera búnaður svipaður þeim sem notaður er á Indlandi til að koma í veg fyrir að hestarnir rekist saman.
Hnúaskjöldur konungsins er festur aftan á vagninn til frekara öryggis.
Að framan er kopar- eða járnstöng fest við vagnstöngina, líkt og á egypskum vögnum, og í einu dæminu endar stöngin í svanahöfði – í öðru í kúlu.
Spjótinu er stungið í sérstakt hólf aftan á vagninum sem skreytt er með mannshöfði.
Beisli og reiðtygi assýrskra og egypskra hesta eru nánast alveg eins.
Á hliðum hestsins hangir hringlaga skraut með skúfum, sambærilegt við það sem skiptist í þvengi á hlið egypska hestsins, og við teljum að það hafi verið ætlað til að auka hraða dýrsins, líkt og gaddakúlurnar sem festar eru við reiðtygi kappreiðahesta á Corso-götunni í Róm nútímans.
Í báðum dæmum liggja nokkrar ólar yfir bringuna, yfir herðar hestsins og tengjast við ólar sem festar eru við okið eða vagnstöngina.
Athyglisverð ól og þvengur, þar sem einn taumur fer í gegnum efri endann, er eins í báðum beislum.
Tagl assýrsku hestanna er þrengt saman á skrautlegan hátt í miðjunni en egypsku hestarnir eru með band um efri hluta eða rót taglsins.
Um háls assýrsku hestanna er hálsmen með stórum og litlum perlum til skiptis, sem virðast vera með fleygrúnum – hugsanlega röð verndargripa, í samræmi við sið margra austurlenskra þjóða enn þann dag í dag.
Skjaldberinn sést verja konung sinn með útréttum hnúaskildi. Í dæminu okkar eru tveir hestar en í sumum tilfellum voru þrír notaðir.
Ef við skoðum steinhellurnar með myndum af vögnum, sem Layard og fleiri hafa nýlega grafið upp bæði í Khorsabad og Nimrud, sjáum við greinilegan mun á þeim.
Vagnarnir frá eldri borginni eru sýndir á myndinni okkar og höfðu líklega verið í notkun um alla Asíu í langan tíma.
Talið er að á veggjum Nimrud séu dæmi um tróverska vagninn, millistigið milli þeirra sem sýndir eru í Khorsabad og þeirra sem Kýros innleiddi.
Hjól assýrska vagnsins hafa athyglisvert einkenni sem er mjög frábrugðið hjólum egypska vagnsins. Ef lesandinn skoðar lágmyndirnar, eins og í okkar myndskreytingu mun hann taka eftir því að pílárarnir eru mjög fíngerðir í samanburði við aðra hluta hjólsins – aðstæður sem fá okkur til að álíta að þeir hafi verið úr málmi.
Á þessum tímapunkti fáum við hjálp úr sagnfræðinni frá broti úr litlum hring, sem án efa er hluti af vagnhjóli, sem fannst nýlega á hinum forna stað Níníve, en á íhvolfri hlið þess sjást enn rætur teinanna.
Lágmyndirnar sýna að hjólbarðarnir voru myndaðir úr tveimur hringjum sem lágu hvor ofan á öðrum, þar sem ytri hringurinn var tengdur við þann innri með breiðum flipum. Það er mjög sennilegt að Assýringar, sem áttu í miklum erfiðleikum með að tengja saman hina ýmsu hluta hjóls með nákvæmni, hafi hugsað sér að steypa innri hlutann í einu lagi – það er að segja nafið, píláranna og fyrsta hringinn, eða hjólbarðann – og síðan fullkomnað hann með öðrum viðarhring, þykkari og breiðari en þeim fyrsta, til að auka þvermál hjólsins og koma í veg fyrir að það sykki síður niður í blautu og gljúpu landi.
Í samanburði við egypska hjólið vekur það assýríska ekki mikla hrifningu hjá nútímavagnsmiðum hvað varðar assýríska list.
Allur vagninn er hrár og klunnalegur í útliti, langt á eftir þeim egypska eins og sýnt er í þessari sagnfræðilegu ritröð, og allt efnið býður upp á rannsóknarefni sem er afar áhugavert fyrir hugsandi fólk.
Þetta efni verður skýrt nánar í næsta kafla okkar, með stríðsvagni frá síðari tíma. (er svo) S.
* Á meðan Sesostris var fjarverandi misnotaði Armais traust hans með því að svívirða drottningu hans og fjölmargar hjákonur og að áeggjan vina sinna tók hann sér kórónuna og ögraði bróður sínum opinskátt. Eftir að hafa fengið fréttir af þessu frá yfirpresti sneri Sesostris aftur til Pelusium og endurheimti konungsríki sitt. Egyptaland dregur nafn sitt af Sesostris – rétt nafn hans var Egyptus. Hann ríkti í 38 ár. ↩︎
Heimild: Smithsonian, bókasafn
Þýðendur: Friðrik Kjartansson og erlendur.is (Málstaður)
Þið takið eftir að ljóskerin á vagninum eru líklega eftirlíkingar úr tré! Hvers vegna?
Þessi einstaka ljósmynd frá 1892 fangar götusala á Manhattan sem selur heitar kartöflur sem voru algengt og vinsælt götubiti við upphaf 20. aldarinnar.
Þessar gufusoðnu kartöflur voru oft kallaðar „Mickies“, gælunafn sem tengdist írskum uppruna þeirra.
Nafnið kom frá írska kartöfluafbrigðinu sem var notað og í gömlum New York-slangri var „Mick“ hugtak (oft niðrandi) fyrir írska innflytjendur, sérstaklega mótmælendur.
Það sem er kaldhæðnislegt er að þetta sama kartöfluafbrigði var orsök hinna miklu írsku hungursneyða (1845–1849)1, harmleiks sem rætti upp milljónir.
Hungursneyðin mikla
Á árunum 1845-52 gekk Írland í gegnum tímabil hungursneyðar, sjúkdóma og fólksflutninga sem varð þekkt sem „Mick“-hungursneyðin.
Kartöfluuppskeran, sem þriðjungur íbúa Írlands reiddi sig á til matar, sýktist af sjúkdómi sem eyðilagði uppskeruna.
Áður höfðu komið fyrir uppskerubrestir en á tímum hungursins brást uppskeran um allt land og endurtók sig í nokkur ár.
Á þessu tímabili var áfram flutt út mikið magn af matvælum, aðallega til Stóra-Bretlands, þrátt fyrir kartöflupestina.
1905 er hestvagn að störfum við götuhreinsun á annasömum götum New York-borgar.
Senunni er lýst á tíma áður en nútíma vélbúnaður tók við slíkum verkefnum, þegar hestvagnar voru enn almennt notaðir í opinberri þjónustu eins og götuhreinsun.
Starfsmaðurinn, sem stýrir hestinum og hreinsibúnaðinum, er hluti af viðleitni borgarinnar til að viðhalda hreinlæti í hratt vaxandi borgarumhverfi.
Á þessum tíma var New York að ganga í gegnum miklar breytingar, með ört vaxandi íbúafjölda og borgina að stækka bæði að stærð og flækjustigi.
Göturnar voru þéttsetnar hestvögnum, götusölum og gangandi vegfarendum, sem gerði það nauðsynlegt að halda aðalgötunum eins hreinum og mögulegt var.
Starf götuhreinsarans, þótt mikilvægt væri, var langt frá því að vera glæsilegt, þar sem það krafðist langra vinnustunda og líkamlegrar vinnu við að sópa upp hestaskít, rusl og annan úrgang.
Þessi ljósmynd veitir innsýn í borgarlífið við upphaf 20.
aldarinnar og fangar augnablik áður en þróaðri tækni var tekin í notkun í hreinlæti borgarinnar.
Hestvagninn við götuhreinsun táknar fyrri aðferðir við að viðhalda hreinlæti í einni stærstu borg heims.
Þetta er áminning um hversu langt borgir hafa náð í innviðum og tækni, og einnig vitnisburður um hina harðduglegu menn og hesta sem héldu götum New York borgar í röð og reglu áður en nútíma götuhreinsivélar komu til sögunnar.
Heimild: Brantley Fuller Facebook
Þýðendur: Friðrik Kjartansson og erlendur.is (Málstaður)
Ódagsett mynd af póstkorti sem sýnir götumynd í Panama, NY.
Saga Panama-þorps
Þorpið Panama var opinberlega stofnað árið 1861.
Nafnið „Panama“ var fyrst notað opinberlega þegar bandaríska pósthúsið var stofnað árið 1826.
Nafnið var innblásið af klettamyndunum sem minntu snemmbúa á þær sem sáust á Panamaskaganum.
Talið er að Moses Cushman Marsh, fyrsti póstmeistari þorpsins og rekstraraðili verslunarfélags á staðnum, kunni að hafa átt þátt í nafngiftinni vegna fyrri viðskipta sinna á Kúbu og hugsanlegra ferða yfir Panamaskagann.
Fyrstu landnemar
Einn af merkum fyrstu landnemum í Panama var George Hawkins.
Fæddur árið 1802 í Oneida-sýslu, New York, keypti George lóð 50 í þorpinu árið 1825.
Um 1827 giftist hann Rhode Powers, sem fædd var árið 1806.
Hjónin unnu saman að því að ryðja land sitt og byggja upp lífsviðurværi.
George Hawkins lést árið 1883 og Rhoda fylgdi á eftir árið 1900. Þau eru grafin í Panama Union-kirkjugarðinum og deila einnig legsteini.
Fjölskyldubakgrunnur
Faðir Rhodu Powers, Simeon Powers, gegndi mikilvægu hlutverki í trúarlífi Panama á fyrstu árunum með því að stofna baptistakirkju á svæðinu.
Ættir og bakgrunnur foreldra George Hawkins eru óþekkt, sem bætir dulúð við fjölskyldusögu hans.
Fyrstu ár sögu Panama benda til þeirra algengu áskorana og viðleitni sem 19. aldar landnemar stóðu frammi fyrir við að skapa samfélög og þróa innviði á nýjum svæðum.
Ótrúlegt er að sjá hvernig fyrsta atriðið setur tóninn fyrir alla seríuna.
Hún hefst með því að Ingalls-fjölskyldan ferðast á yfirbyggðum vagni sínum yfir víðáttumikla opna sléttu Kansas, sem táknar ekki aðeins leit þeirra að nýju heimili heldur einnig brautryðjanda Ameríku.
Þetta atriði er fullkomin kynning á þemum fjölskyldunnar, þrautseigju og áskorunum landamæralífsins sem verða þungamiðjan í frásögninni.
Það er ótrúlegt að hugsa til þess hvernig þessi einfalda en kraftmikla upphafssena lagði grunninn að þáttaröð sem myndi fanga hjörtu milljóna og verða tímalaus klassík í sjónvarpssögunni.
Húsið á sléttunni eða
Little House on the Prairie
er ein farsælasta dramatíska þáttaröð sjónvarpssögunnar.
Þessi sjónvarpsgoðsögn hófst með tveggja klukkustunda tilraunamynd sem var fyrst sýnd á NBC 30. mars 1974 sem kynnti Ingalls-fjölskylduna fyrir milljónum áhorfenda um allan heim.
Hún var í kjölfarið tekin upp sem þáttaröð sem var frumsýnd 11. september 1974 og var sýnd á NBC á níu tímabilum til 1983.
Alls samanstendur þáttaröðin af tilraunaverkefninu, 204 þáttum og þremur tveggja tíma sérsmíðum sem framleiddir voru á tíunda ári.
Þátturinn var áfram vinsæl þáttaröð og hlaut sautján Emmy® og þrjár Golden Globe® tilnefningar ásamt tveimur People’s Choice® verðlaunum.
Það vann meira að segja tvenn Western Heritage verðlaun.
Little House on the Prairie
var framleitt af NBC í samvinnu við framleiðandann Ed Friendly.
Sjónvarpsþættirnir léku Michael Landon sem Charles Ingalls (Pa), Karen Grassle sem Caroline Ingalls (Ma), Melissa Gilbert sem Laura Ingalls, Melissa Sue Anderson sem Mary Ingalls, Lindsay og Sidney Greenbush sem Carrie Ingalls, Alison Arngrim sem Nellie Oleson, Richard Bull sem Nels Oleson, Katherine
Scottie
MacGregor sem Harriet Oleson og Charlotte Stewart sem Miss Beadle.
Sjónvarpsþáttaröðinni var leikstýrt af Michael Landon, William F. Claxton, Maury Dexter, Victor French og Leo Penn.
Little House on the Prairie
hefur verið í sjónvarpi í 50 ár.
Þættirnir eru nú sýndir í 46 löndum um allan heim.
Charles and Caroline Ingalls
Caroline Celestia Ingalls Swanzey (1870–1946)
Laura Elizabeth Ingalls Wilder (1867-1957)
Mary Amelia Ingalls (1865-1928)
Grace Pearl Ingalls Dow (1877–1941)
Tregablandin brottför Charles Ingalls
Í
Pioneer Girl
gerir Charles Ingalls eitthvað sem kom flestum lesendum í opna skjöldu:
í skjóli myrkursins hleður hann upp vagninum, rífur börnin upp úr rúminu og þau flýja úr bænum – til að komast hjá því að borga leiguna.
Síðan
Pioneer Girl
kom út árið 2014 hefur þetta atriði vakið mikla athygli.
Gagnrýnendur bentu upphaflega á óvænta
grínleika
þessa þáttar og hvernig hann spillti persónu Pa.
Nýlega, í mikilli umfjöllun um Prairie to Page, PBS heimildarmyndina um Lauru Ingalls Wilder, hafa fræðimenn (sjálfur þar á meðal) notað þetta atriði til að sýna hvernig Wilder gerði föður sinn að rómantík í Little House bókunum.
Charles Ingalls hefði aldrei hagað sér svona í skáldskap Wilders, bentum við á.
Hann hefði aldrei gert eitthvað svo í grundvallaratriðum óheiðarlegt.
En undanfarna daga hef ég séð þennan þátt í aðeins öðru ljósi.
Í fyrsta lagi var þessi fyrirsögn í New York Times:
Stöðva brottflutning frá því að eyðileggja líf.
Og svo voru skilaboð frá upplýstum og ástríðufullum lesanda Wilder, sem minnti mig á eitthvað sem ég hef lengi talað fyrir með Wilder: að lesa í samhengi.
Að lokum, lína úr annarri grein í New York Times –
fortíðin upplýsir nútíðina
– fékk mig til að átta mig á því að nútíminn getur líka upplýst fortíðina.
Ég fór að halda að Charles Ingalls hafi á endanum gert það sem hann þurfti að gera, að ef til vill höfum mörg okkar hlaupið til að fordæma hann of fljótt.
Nítjándu aldar hliðstæður
Eins og svo margir í dag fann Ingalls-fjölskyldan sig í efnahagslegri eyðileggingu eftir skelfilegan atburð: Engisprettuplágu Minnesota, sem spannaði fjögur ár, frá 1873 til 1877.
Ólíkt núverandi COVID-faraldri var engisprettuinnrásin í Minnesota svæðisbundin.
Samt voru þetta náttúruhamfarir í epískum hlutföllum og það varð til þess að fólk, sem annars hefði verið sjálfbjarga, barðist við að finna vinnu, að setja mat á borðið, til að sjá fyrir heilsu og öryggi fjölskyldna sinna.
Þetta var stórslys sem venjulegt fólk hafði ekki stjórn á.
Eins og einn bóndi í Minnesota skrifaði:
Nú hefur uppskeran okkar eyðilagst tvö ár í röð og við getum ekki séð annað en hungursneyð í framtíðinni.
Minnesota-fylki sendi sendingar af hveiti, beikoni til að veita aðstoð til hundruða fjölskyldna í sýktum sýslum nítjándu aldar, hliðstæðu við innkeyrslu matarbanka nútímans sem þjóna fjölskyldum sem hafa aldrei þurft hjálp áður.
Engisprettuinnrásin kostaði Charles og Caroline Ingalls tvær uppskerur, búskapinn þeirra og jafnvel líf eins barna þeirra, hins níu mánaða gamla Charles Frederick, sem lést skyndilega þegar fjölskyldan flutti austur árið 1876 í von um nýtt upphaf í gamla bænum Burr Oak, Iowa.
Atvinnuleysi, brottrekstur og heimilisleysi
SysturnarCarrie, Mary og Laura Ingalls um 1880
Hann hafði áhyggjur af öryggi fjölskyldu sinnar og flutti þá út úr herbergjum yfir í matvöruverslun (sem var nálægt ósmekklegu salerni) og leigði
lítið rautt múrsteinshús í jaðri bæjarins.
Húsráðandi þeirra var Benjamin Bisbee, einn af ríkustu mönnum í Burr Eik.
Vorið 1877 fæddi Caroline Grace Pearl annan munn til að metta.
Charles átti í erfiðleikum með að vinna sér inn laun.
Starfið sem hélt honum frá fjölskyldu sinni stóð ekki undir útgjöldum þeirra.
Jafnvel þegar Wilder var tíu ára
vissi hann að pa og mamma voru í vandræðum, að þau þyrftu peninga.
Svo virðist sem íbúar Burr Oak vissu eða giskuðu á að fjölskyldan væri líka í erfiðleikum.
Eunice Starr, eiginkona læknis bæjarins, bauðst til að taka Lauru úr höndum Charles og Caroline.
Við börnin vorum vakin
Vinnuveitandi pa keypti kýr fjölskyldunnar, sem gaf Charles og Caroline nægan pening til að standa straum af kostnaði við ferðina vestur.
Charles hitti leigusala þeirra — hr. Bisbee – og bað um framlengingu á leigu þeirra, lofaði að senda honum hana um leið og hægt væri.
Hvaða val hafði Charles Ingalls? Launin hans í Burr Oak dygðu ekki uppihaldskostnað fjölskyldu hans ef leigusali hans myndi ekki samþykkja framlengingu á leigunni og ef Ingalls-fjölskyldan staldraði við myndu þeir missa hestasafnið sitt og standa enn frammi fyrir heimilisleysi í framtíðinni.
Það voru ekki greiðslustöðvun eða áætlanir um leiguaðstoð eða atvinnuleysistryggingar fyrir fórnarlömb náttúruhamfara á þeim tíma og stað.
Til að halda fjölskyldunni saman, til að reyna aftur að byggja upp nýtt líf fyrir hana, gerði Charles Ingalls það sem hann þurfti að gera:
Einhvern tímann um nóttina vöknuðum við börnin og sáum að vagninn með hlíf stóð við dyrnar. Pa setti rúmið okkar í vagninn og festi hestana á; svo klifruðum við inn og ókum í burtu í myrkrinu.
Dæmi um þrautseigju
Ingalls-fjölskyldan sneri aftur til Walnut Grove í Minnesota árið 1877.
Vinir deildu heimili sínu með þeim.
Charles fann vinnu í verslun en efnahagsbarátta fjölskyldunnar hélt áfram.
Laura, sem er enn ekki unglingur, vann sem leigustúlka.
Samt, langt frá því að vera álitinn óheiðarlegur af samtímamönnum sínum, hélt Charles Ingalls áfram að vera virtur meðlimur samfélagsins, kjörinn friðardómari Walnut Grove árið 1879.
Efnahagur fjölskyldunnar byrjaði ekki að batna lítillega fyrr en hún flutti til Dakota-svæðisins seinna sama ár, og jafnvel þá mátti fjölskyldan þola hvert áfallið á eftir öðru, þar á meðal blindu Mary sem skall á jafnvel áður en þau fluttu til Dakota-svæðisins.
Það tók Wilder og fjölskyldu hennar næstum tíu ár að jafna sig eftir efnahagslega eyðileggingu engisprettupestarinnar.
Maður vonar að með upplýsta efnahags-, félags-, menningar- og læknisstefnu til staðar muni það ekki taka heiminn tíu ár að jafna sig eftir núverandi heimsfaraldur.
En sama hversu upplýst stefna okkar á tuttugustu og fyrstu öld kann að vera mun hún ekki draga úr sorginni og þjáningunni sem svo margir hafa þegar þurft að þola.
Ég held að það sé kominn tími til að láta Charles Ingalls njóta vafans.
Hann ætti ekki að vera fordæmdur fyrir ákvörðunina sem hann tók í Burr Oak.
Í staðinn, þar sem við lifum núna í þessum COVID-heimi, þar sem vinir eru atvinnulausir og eiga í erfiðleikum með að borga reikninga sína án þeirra eigin sakar, ættum við að líta á hann sem dæmi um seiglu, hollan föður sem er örvæntingarfullur til að halda fjölskyldu sinni saman á meðan óvenju erfiðir tímar.
Það er ekkert óheiðarlegt í því.
Tilvitnanir
1. Vitnað í Gilbert Fite,
Some Farmers’ Accounts of Hardship on the Frontier,
Minnesota History, mars 1961, bls. 207.
2. Laura Ingalls Wilder, Pioneer Girl: The Annotated Autobiography, Pamela Smith Hill, útg. (Pierre: South Dakota State Historical Society Press, 2014), 109.
8 fjaðra vagn með fjórar C-fjaðrir og fjórar sporöskjulaga blaðfjaðrir
Viktoría er franskur vagn að uppruna nefndur eftir Viktoríu drottningu árið 1844.
Hann var fyrst fluttur inn til Englands af prinsinum af Wales (aka Edward VII, elsti sonur Viktoríu og Alberts) árið 1869 þegar C-Spring sporöskjulaga kerfinu var bætt við hönnunina.
Victoria C-Spring vagninn okkar var notaður af 20th Century Fox í kvikmynd sinni A Little Princess frá 1939 með Shirley Temple í aðalhlutverki.
Það hefur meira að segja stafir kvikmyndafyrirtækisins verið málaðir undir sætinu!
Komdu og láttu fara með þig alla daga frá 10:00 til 16:00 og lærðu allt um spennandi heim 19. og snemma 20. aldar hestaflutninga!
Saga flutninga og sýslnasamgangna Snemma á 19. öldinni voru ferðalög og vöruflutningar í Mojave-eyðimörkinni hrikalegir en samt nauðsynlegir til að tengja saman gróna bæi eins og Searchlight og Nipton.
Searchlight Stage and Freight Line, stofnað árið 1904, varð hraðari líflína fyrir íbúa og fyrirtæki.
Þjónusta þess til Nipton hófst árið 1905, þó að leiðin væri langt frá því að vera auðveld.
Upphafleg samkeppni fyrirtækisins við Perew-reksturinn um Barnwell-leiðina sá sinn hlut af áskorunum.
þar á meðal ökutæki með háa miðju á grýttum vegum í fyrstu ferð sinni.
Þrátt fyrir þetta dafnaði Barnwell-leiðin vegna rótgróinna viðskipta og innviða, á meðan Nipton-vegurinn náði gripi síðar með opnun San Pedro, Los Angeles og Salt Lake-járnbrautarinnar árið 1904.
Í mars sama ár státuðu auglýsingar af reglulegum ferðum til Barnwell, Eldorado Canyon og víðar.
Fraktlínan tengdi ekki bara bæi – hún varð þráður í stærri samgöngum á milli Los Angeles og Salt Lake City og breytti einangruðum eyðimerkursamfélögum í virka miðstöð verslunar og tenginga.
Heimild: Nevada Ghost Towns and Historic Sites’s Post Facebook
og tilkoma leigubílsins markaði verulega breytingu í borgarsamgöngum.
Hinn táknræni guli leigubíll sem við þekkjum í dag átti enn eftir að koma á fót en hestdregnu leiguvagnarnir og fyrstu vélknúnu farartækin voru farin að ráða yfir götunum.
Þessi umbreyting endurspeglaði öran vöxt borgarinnar og aukna eftirspurn eftir hagkvæmum samgöngumöguleikum þar sem íbúafjöldi hennar jókst og iðandi borgarumhverfi þróaðist.
Leigubílainnréttingar frá 1905 voru oft með áberandi hönnun, með rúmgóðri til að hýsa farþega og eigur þeirra.
Þessir fyrstu leigubílar voru venjulega málaðir í líflegum litum, skreyttir koparfestingum og tjaldhimnum til að verja farþega frá veðuröflunum.
Farartækin voru tákn framfara og veittu New York-búum nýfengið frelsi til að ferðast auðveldara um borgina.
Þessi samgöngumáti varð samheiti við hraðskreiðan lífsstíl borgarbúa, sem gerði þeim kleift að fara yfir fjölfarnar leiðir borgarinnar og falin húsasund.
Þegar leigubíllinn náði vinsældum varð hann nauðsynlegur þáttur í sjálfsmynd New York borgar.
Um 1910 myndu nýjungar í bílatækni og uppgangur leigubílafyrirtækja umbylta samgöngum í þéttbýli enn frekar.
Guli leigubíllinn, sem er undirstaða landslags borgarinnar, myndi brátt koma fram og treysta stöðu leigubílsins sem helgimyndatákn New York.
Þessi þróun mótaði ekki aðeins hvernig New York-búar hreyfðu sig heldur setti einnig grunninn að hinu flókna og kraftmikla samgöngukerfi sem er í borginni í dag.
Eftir Marshall Trimble | 6 desember, 2021 | True West Blog
Uppfært 28. mars 2026.
Murphy wagon
Vagnalestir hófu fyrst að stefna vestur í byrjun 1820 með opnun Santa Fe-slóðarinnar frá St Louis.
Hins vegar áttu brottfluttar lestir til Oregon og Kaliforníu uppruna sinn um miðjan 1840.
Það náði hámarki á 1850 eftir gullæðið í Kaliforníu.
Borgarastyrjöldin kom og fljótlega eftir að henni lauk var járnbrautinni yfir meginlandið lokið.
Enn voru nokkrar brottfluttar vagnalestar, aðrar millilandalínur voru kláraðar á næstu árum en flestir nýliðarnir komu með járnbrautum.
Þetta kom allt saman við samþykkt lög um heimabyggð árið 1862 sem áttu að hvetja til fólksflutninga vestur á bóginn.
Það var mikil löngun hjá fólki sem starfaði í myllunum í fjölmennum austurborgum og
nýir innflytjendur að eiga sitt eigið land og Homestead-lögin leyfðu þeim að skrá sig og setjast að á 160 hektara landi.
Ef þeir lifa á því í fimm ár, borgaði lítið gjald og þeir myndu fá eignarrétt á því.
Annaðhvort þyrftir þú að vera ríkisborgari eða vinna að því að verða það.
Union Pacific og Burlington Northern áttu um 16% hlut í Nebraska.
Fyrirtækin höfðu fengið stóra landstyrki svo þau réðu til sín fjölda fólks frá Bandaríkjunum og Evrópu til að fara vestur með járnbrautum og kaupa land af þeim.
Landnemi gæti keypt land fyrir $15 umsóknargjald en landnemar sem kaupa af járnbrautum gætu borgað $800 fyrir 160 hektara.
Járnbrautirnar höfðu meira að vinna svo þær auglýstu.
Þeir studdu umbótaáætlanir í landbúnaði sem myndu hjálpa bændum að ná árangri.
Þetta myndi skapa meiri þörf fyrir flutningaþjónustu.
Því meira sem bændum tókst, þeim mun betur tókst teinum.
Árið 1876 voru ellefu járnbrautir í Nebraska. Sumum brottfluttum dafnaði vel á meðan aðrir komust á land ónýtt til búskapar.
Þetta er áhugaverður og tiltölulega óþekktur hluti vestrænnar sögu.
Heimild: True West Magazine -blogg.
Hvernig var lífið í vagnalest á leið vestur?
Deborah Lynn Blumberg
Deborah Lynn Blumberg er rithöfundur og ritstjóri búsett í Maryland og forseti Washington D.C.-deildar Bandaríska félags blaðamanna og höfunda. Verk hennar hafa birst í ritum á borð við The Washington Post, The Wall Street Journal og MarketWatch. Hún safnar munum úr fyrrum stórverslun í New York-borg sem fjölskylda hennar átti, Gertz. Finndu hana á deborahlynnblumberg.com
Útgefið: 15. október 2025. Síðast uppfært: 16. október 2025.
Karlar höfðu tilhneigingu til að skrifa um reynslu sína af Oregon-slóðinni og öðrum ferðaleiðum vestur á bóginn sem ævintýri lífs síns. Konur, ekki svo mikið.
Fyrir farandfólk á 19. öld sem ferðaðist vestur yfir Ameríku í vagnlestum reyndi hver míla á líkama og sál.
Heimildarmynd frá 25. september 2025. um Oregon slóðina
Samantekt um heimildarmyndbandið
Heimildarmynd um Oregon-slóðina
Heimildarmyndin „American Traditions: The Oregon Trail“ fjallar um sögu Oregon-slóðarinnar, sem var lífæð fyrir þúsundir landnema á leið vestur í leit að nýjum tækifærum.
Efni myndarinnar
Myndin lýsir þeim miklu erfiðleikum sem landnemarnir stóðu frammi fyrir á ferð sinni, sem spannaði tvær aldir. Með viðtölum við sérfræðinga og persónulegum frásögnum er sýnt frá eftirfarandi áskorunum:
Ferðalög yfir hættuleg svæði, allt frá sléttunum miklu (Great Plains) til Klettafjalla (Rocky Mountains).
Erfið veðurskilyrði.
Skortur á auðlindum.
Sjúkdómar.
Ár sem þurfti að komast yfir.
Myndin fjallar ekki aðeins um líkamlega ferð heldur einnig um mannlegu sögurnar af von, fórnum og samfélagi sem einkenndu þessa miklu fólksflutninga. Hún kannar hvernig leit landnemanna að betra lífi endurmótaði bandarískt landslag og skildi eftir sig arfleifð sem heldur áfram að veita kynslóðum innblástur.
Tilgangur
Markmið myndarinnar er að veita áhorfendum dýpri skilning á lykilhlutverki Oregon-slóðarinnar í mótun Bandaríkjanna og heiðra minningu landnemanna sem ruddu brautina til vestursins. Hún er ætluð bæði áhugafólki um sögu og þeim sem leita að hvetjandi sögum um hugrekki og einurð.
Blöðrur á fótum, kæfandi ryk og skordýrasveimar voru aðeins nokkrar af mörgum líkamlegum áskorunum á þessari 2.000 mílna, margra mánaða langri ferð yfir sléttur, fjöll og eyðimerkur.
En innan um erfiðleikana upplifðu frumkvöðlarnir sem rúlluðu yfir álfuna einnig stundir af lotningu: glæsileg sólsetur yfir endalausum sléttum, víðáttumikið órofið landslag og ókunnugleg andlit sem mörkuðu hver ný landamæri.
Sumir frumkvöðlar skildu eftir sig frásagnir af ferðum sínum.
Í júní 1846 harmaði George Curry, farandi á vesturleið og síðar ritstjóri Oregon Spectator:
Ég er orðinn þreyttur á snigilhægum ferðum vagnanna.
Sama mánuð undraðist skólakennarinn Tamsen Eustis Donner frá Massachusetts, sem ferðaðist með eiginmanni sínum George og fimm dætrum þeirra í því sem síðar varð þekkt sem hinn örlagaríki Donner-hópur, í dagbók sinni að
sléttan milli Blue- og Platte-ánna er ólýsanlega fögur.
Báðar frásagnirnar koma fyrir í Overland in 1846: Diaries and Letters of the California-Oregon Trail, safnriti sagnfræðingsins Dale L. Morgan frá 1963 um skrif frumkvöðla.
Ferðalagið var spennandi og virtist sögulega mikilvægt því þú varst að uppfylla þessa amerísku goðsögn um að flytja landleiðina vestur,
segir Sarah Keyes, sýningarstjóri í Beinecke-bókasafni sjaldgæfra bóka og handrita í Yale.
En þegar þú ert í raun og veru á slóðinni ertu að bíða við árbakka, kljást við skordýrabit og oft og tíðum að ferðast mjög, mjög hægt.
Bjartsýni karla gegn tregðu kvenna
Lokkuð af fyrirheitum um frjósamt ræktarland og tækifæri til að byrja upp á nýtt lögðu nokkur hundruð þúsund karlar, konur og börn af stað á árabilinu 1840 til 1880.
Þau héldu vestur í hópum á yfirbyggðum vögnum sem dregnir voru af uxum, yfir graslendi, þurrar eyðimerkur og snævi þakin fjallaskörð, á leið til Kaliforníu og Oregon.
Fyrir síðari landnema var þessi draumur enn frekar magnaður af heimilisjarðalögunum (Homestead Act) frá 1862, sem Abraham Lincoln forseti undirritaði, en þau veittu landnemum sem vildu rækta landið 160 ekrur af landi.
Flestar ferðir vestur á bóginn hófust að áeggjan karla en konur slógust oft treglega í för.
Að sögn blaðamannsins og sagnfræðingsins Frank McLynn, höfundar bókarinnar Wagons West: The Epic Story of America’s Overland Trails, voru færri en ein af hverjum fjórum konum sem héldu dagbækur á ferðalaginu sammála ákvörðuninni um að flytja.
Oft harma konur í einkadagbókum sínum: ‚Af hverju erum við að leggja í þetta fífldjarfa erindi og slíta okkur frá því tengslaneti sem við höfum heima og er undirstaða lífs okkar?
Segir Stephen Aron, forseti og forstjóri Autry Museum of the American West og prófessor emeritus í sagnfræði við Kaliforníuháskóla í Los Angeles.
Skipulag ferðarinnar vestur
Flestar landnemafjölskyldur – aðallega millistéttarfólk frá Ohio, Indiana, Illinois og Missouri – lögðu af stað frá Independence í Missouri, síðasta stóra útverði á vesturlandamærunum, eftir að hafa birgt sig upp af vistum.
John Shively, frumkvöðull og einn fyrstu landnemanna í Oregon, lagði til í handbók sinni frá 1846 að landnemar tækju með sér
nóg af hveiti og vel verkuðu beikoni til að endast alla leið ef hægt er“,
eitt eða tvö pör af hjartarleðursbuxum,
tvo hatta með mjög breiðum börðum og nokkur pör af grófum skóm eða stígvélum.
Tímasetning skipti öllu máli. Ef lagt var of snemma af stað var hætta á að ekki væri nægilegt gras fyrir uxa, múldýr, nautgripi og hesta vagnalestarinnar.
Ef lagt var of seint af stað gerðu gríðarlegir snjóstormar fjöllin ófær og landnemarnir urðu strandaglópar með minnkandi vistir.
Besti tíminn til að hefja ferðina var frá miðjum apríl til maí, að ráðleggingum Shivelys og annarra.
Dæmigerður dagur
Landnemarnir fylgdu ám og fóru að meðaltali 32 kílómetra á dag.
Þeir óku yfir þurrar sléttur fram hjá húsgögnum sem hafði verið hent til að létta á vögnunum og í gegnum akra af villtum túlípönum, lyklablómum og skriðstokkrósum.
Þegar á ferðalagið leið rákust þeir á grafir samferðafólks sem hafði látist úr veikindum eða af slysförum.
Landnemar sem voru vanir skógum og ræktarlöndum austurhluta Bandaríkjanna fannst víðáttumikið landslagið oft ruglingslegt, segir Keyes.
Þeir sjá glitrandi hillingar í fjarska og geta ekki metið hversu langt í burtu hlutir eru.
Karlar sáu um vagna og búfénað; konur gengu að mestu leyti.
Hljóðið frá drunandi vagnhjólum blandaðist við hvíslandi vindinn, fuglasöng og suð býflugna og engisprettna.
Karlar báru skotvopn og beittu svipum til að slá til skröltorma sem skriðu inn á slóð þeirra.
Ormar skriðu líka upp í rúm á nóttunni.
Dæmigerður dagur fól í sér að járna hest að nýju, gera við brotinn vagnaás eða sinna veikum eða slösuðum dýrum.
Smyrja þurfti vagnhjólin reglulega til að koma í veg fyrir að núningur eyðilegði legurnar.
Þegar smurfeitin kláraðist spunnu landnemarnir með því að nota buffala- eða úlfafitu.
Sömu húsverk, erfiðari aðstæður
Veiðar voru yfirleitt á könnu karla, sem sáu fyrir nauðsynlegum mat á ferðalaginu.
Frumkvöðullinn Edwin Bryant frá Kentucky undraðist að
vísundakjöt væri jafn ‚algengt og brómber‘
og sá ekki færri en 1.000 á dag á meðan
Alantilópur eru mjög algengar en erfitt er að veiða þær.
Vísundakjöt var
svo feitt, svo safaríkt, að það fær munnvatnið til að renna við tilhugsunina,
skrifaði kaupsýslumaðurinn og landneminn Charles Stanton, meðlimur Donner-leiðangursins.
Annar landnemi deildi glaðlega smáatriðum úr einni af máltíðum sínum:
Borðaði í gærkvöldi spóa, hrossagauk, lóu og önd – það er nú aldeilis sléttumatseðill fyrir þig!
Karlar hafa tilhneigingu til að skrifa um reynsluna sem ævintýri lífs síns,
segir Aron.
Konur, ekki svo mikið, þar sem lífið á slóðinni endurspeglaði húsverkin heima – eldamennsku, þrif og barnagæslu – en við erfiðari aðstæður.
Konur bökuðu brauð og hengdu mjólk utan á skoppandi vagna til að strokka smjör.
Þær leituðu að afskornum eldiviði og söfnuðu vísundaskít eða þurrkuðum saur sem brann lengur.
Næturnar voru þröngar og órólegar í tjaldi eða á þunnri dýnu sem lögð var ofan á viðargeymslukassa vagnsins.
Áhættur: Frá meindýrum til drepsótta
Veðrið á víðáttumiklu vestursvæðinu – sandstormar, regnskúrir eða snjóstormar – gat verið óútreiknanlegt og dramatískt.
Foreldrar róuðu börn sem voru skelfingu lostin yfir skyndiflóðum og þrumum sem glumdu hærra á opnum sléttunum.
Stormar gátu sent búfénað á flótta út í myrkrið.
John Bidwell, einn af fyrstu landnemunum sem ferðuðust með vagnlest frá Missouri til Kaliforníu, skrifaði að hann hefði séð haglél stærri en kalkúnaegg.
Og þegar 30 sentímetra rigning bleytti allt í vagni Amelia Knight árið 1852 og þessi ólétta sjö barna móðir frá Iowa gat ekki kveikt eld fór hópurinn svangur í rúmið, eins og hún skráði í dagbók sína.
Næturtíminn færði einnig með sér ærandi suð moskítóflugna.
Á Santa Fe-slóðinni árið 1846 skrifaði Susan Shelby Magoffin, sem hafði fæðst inn í eina af auðugustu fjölskyldum Kentucky, í dagbók sína:
Milljónir upp á milljónir voru að sveima í kringum mig og dynkurinn í þeim á vagninum minnti mig á úrhellisrigningu.
Þetta jafnaðist á við hvaða plágu sem var í Egyptalandi.
Landnemar stóðu einnig frammi fyrir hættulegri plágum.
Sú langstærsta var sjúkdómar, sérstaklega kólera vegna mengaðs vatns.
Þótt landnemar væru ekki í meiri hættu en fjölskyldur þeirra heima fyrir skorti þá greiðan aðgang að lækni.
Landnemar voru háðir ám fyrir bað og drykkjarvatn en hættulegar yfirferðir leiddu einnig til drukknana.
Vagnar sem hlupu af stað, troðningur, beinbrot vegna sparka frá múldýrum og byssuslys af slysni voru einnig veruleg áhætta.
Samskipti við frumbyggja, raunveruleg og ímynduð
Í huga landnema stafaði raunveruleg hætta af frumbyggjum Ameríku.
Í raun og veru var áhættan í lágmarki.
Samkvæmt McLynn létust aðeins um 4 prósent þeirra frumkvöðla sem fórust á slóðinni af völdum frumbyggja.
Vagnhjólin mörkuðu „varanlega undirskrift“ í svörðinn og klettana sums staðar
Sumir ættbálkameðlimir stálu hestum landnemanna.
Oftar voru þeir hjálpsamir leiðsögumenn og viðskiptafélagar.
Þeir leiddu frumkvöðla yfir ár – sumir tóku 25 sent fyrir vagninn – bentu á ætar rætur og skiptu á maís og graskerjum fyrir byssur, tóbak og kaffi.
Indíánarnir koma oft til að heimsækja okkur,
skrifaði Tamsen Donner um frumbyggjana,
og höfðingjar ættbálks fengu sér morgunverð í tjaldi okkar í morgun. Allir eru svo vingjarnlegir að ég get ekki annað en fundið til samkenndar og vináttu með þeim.
Járnbrautir koma í stað vagnaferða
Síðari landnemar nutu góðs af verslunarstöðvum meðfram slóðunum – ef þeir höfðu efni á hinu háa verði.
Landnemar lærðu einnig af martraðarkenndri sögu Donner-hópsins.
Aðeins helmingur þeirra 87 karla, kvenna og barna sem lögðu af stað frá Springfield í Illinois til Kaliforníu lifði af eftir að slæmar leiðbeiningar, rangar beygjur og skyndilegir, fordæmalausir snjóstormar urðu til þess að þau urðu strandaglópar vikum saman.
Nokkrir lifðu af, að því er sagt er, með því að leggjast á mannát.
Þrátt fyrir áhættuna, hætturnar og einhæfnina á leiðinni upplifðu landnemarnir samt stundir tómstunda, samfélags og fegurðar.
Á kvöldin söfnuðust fjölskyldur saman við varðeldinn, spiluðu á mandólín, banjó eða harmonikku og sungu.
Biblíulestrar á sunnudögum voru einnig algengir – og örugglega huggunarríkar stundir,
segir Keyes.
Knight skrifaði í dagbók sína um þá gleðistund þegar
einn af hjálparmönnum okkar færði mér fallegan blómvönd.
Seint á fimmta áratug 19. aldar breytti gullæðið í Kaliforníu vesturleiðunum í yfirfulla og hættulega þjóðvegi.
Áratugina á eftir vék ískrið í vagnhjólunum fyrir flauti gufunnar þegar járnbrautarteinar breiddust út um Ameríku og tengdu austur og vestur.
Um miðjan níunda áratug 19. aldar, þegar síðustu stóru köflum járnbrautanetsins þvert yfir meginlandið var lokið, hurfu vagnaferðir yfir landið nánast alveg.
Ein af fáum áþreifanlegum ummerkjum þjóðflutninganna miklu. Vagnahjólför gera meira en að merkja klöppina.
Það sem áður hafði verið erfið margra mánaða áhættuför varð að nokkurra daga ferðalagi – öruggu fyrir moskítóflugum, höggormum og stormum – þegar ný kynslóð landnema sveif vestur á bóginn í skjóli stálvagna nýsameinaðrar þjóðar.
Milli 1883 og 1889 skiptu tuttugu múldýr spennt fyrir vagna sköpum við að flytja borax frá Death Valley til Mojave, Kaliforníu.
Þessi flutningsaðferð var skipulögð með múldýrum. Múldýrin skiluðu af sér 264 kílómetra eða 165 mílur til að komast að þar sem járnbrautarteinarnir enduðu.
Staðreyndir um vagnana
Hlutverk vagnanna var að flytja 10 „stutt“ tonn af borax í ferð. USA þyngdareining. Jafngildir 20,000 lb avoirdupois eða 9,071,85 kg sem stutt toon (short ton).
Vagnarnir voru með afturhjólum sem stóðu 2.1336 metra (sjö fet) á hæð, með 2,54 sentimetra eða 1 tommu þykkum járngjörðum á hjólum, smíðaðir upp úr gegnheilli eik.
Rýmið um borð var 4.8768 metrar (16 fet) á lengd og 1.8288 metrar (6 fet) á dýpt og hver tómur vagn vó 3.538 kíló (3.53802 tonn).
Vagnlestin, sem spannaði yfir 54.864 metra (180 fet) með múldýr í eftirdragi til vara, samanstóð af þremur vögnum sem urðu að vera til staðar svo hægt væri að fara af stað.
Fremsti vagninn, „Trailer“ og seinast „Back Action“, og allra síðast var vatnsflutningatankurinn.
Stjórnun teymisins og rekstur
Teymisstjórinn var ábyrgðarmaður á stjórn teymisins, notaði langan taum sem kallaður var „Skíthælslína“-1 og langa svartormasvipu.
Hann var venjulega að stjórn við vinstra hjólið og gat teymisstjórinn einnig stjórnað bremsunni frá vagnsætinu niður bratta brekku.
„Skiptirinn“ sem venjulega sat í vagninum stjórnaði bremsunni á mishæðóttu landi.
„Skiptirinn“ var líka með fötu af litlum steinum til að grýta múlhestana til hlýðni. Báðir deildu mennirnir með sér ábyrgð, þar á meðal að undirbúa liðið, sinna þörfum múldýranna og sinna dýralæknis- eða viðgerðarmálum.
Hádegisstopp leyfði að fóðra og vökva múlhestana þótt þeir væru enn beislaðir, og á kvöldin voru múlarnir settir í búr með fóðurkössum.
Ferðalag hvers dags var yfirleitt 10,6 kílómetrar eða nálægt 17 mílum, sem olli því að ferðin aðra leiðina tók um það bil tíu daga. Fyrirtækið sem rak þessa „útgerð“ útvegaði skála á næturstoppum fyrir ökumenn og múldýrin.
Sögulegt samhengi
Söguleg frásögn Remi Nadeau, „Fraktteymi Nadeau í Mojave“, leggur áherslu á yfirburði múlhestanna til notkunar í eyðimörkinni og undirstrikar mikilvæga hlutverk þeirra í að flytja borax með góðum árangri.
Með því að skilja flutninga, forskriftir og rekstrarstjórnun tuttugu múldýra sem var beitt fyrir vagnana fáum við innsýn í þá ótrúlegu viðleitni sem auðveldaði flutning á borax seint á 19. öld.
Gufuknúin slökkviliðsvél í hestvagni kvödd í New York 1914
Bandaríkjamenn kalla alla eða flesta slökkviliðs bíla slökkvi vélar eða Engine. Komið frá hestvögnum með gufu drifnar vatnsdælur. Þarna er verið að kveðja vél 39. Sem ekki voru allra og eru ekki allra.
Heimild: The Antique Carriage Collectors Club Facebook
Park Drag. Upprunninn í Englandi. Smíðaður af Brewster & Co. í New York. Raðnúmer 19786. Teikning númer 4207. Þessi vagn var upphaflega seldur J.H. Shults of NY árið 1893. Mr. Shults rak eitt stærsta bakaríið í Brooklyn að nafni John H. Shults Bakery Co. Vagninn var keyptur af Robinson-fjölskyldunni í Pennsylvaníu á uppboði og fór í uppgerð. Hann var endurmálaður í upprunalegum litum eins og upprunalega teikningin segir. Innréttingunni frá Brewster var haldið upprunalegri. Póstvagninn er seldur með lömpum, fimm dráttarjafnvægisbitum, dráttarþverbita, dragskóm, regnhlífarkörfu, uppstigs úr innan við hjól, samsettri svipu og fótbrettislampa framan. Hliðarljósin, stöngin og dragskórinn hafa fylgt vagninum frá upphafi. Vagninn var byggður á teikningu númer 4207 (er neðarlega á bls.) og ég hef hengt við mynd af þeirri teikningu sem er á skrá hjá Metropolitan Museum of Art í NYC. Carriage Journal til að fá grein eftir Merri Ferrell um teikningu númer 4207 og fleiri framúrskarandi verk, sem hefur verið fest aðeins nokkrum sinnum síðan það var endurreist. Til sölu og verðs sé þess óskað.
Fallegra handverk og smíði sér maður varla lengur!
Glæsilega bólstraður að innan með „Gimsteinamynstrinu“.
Töluvert ílagt í innréttingunni.
Úr eða klukku uppstigi fyrir innan hjólið (toeborde wach and case)
Á teikningunni má sjá: Keðju (drag shoe) sem hangir undir vagninum, látin dragast á eftir vagninum niður brekkur til að halda á móti undanhaldinu. Þaðan kemur líklega nafnið á vagninum „Drag“.
Pöntunarseðillinn fyrir farartækið með fylgihlutum.
Rockaway kvart pláss auka. Engin lýsing í sölubæklingnum. Sporöskjulaga gluggar báðum megin aftarlega á yfirbyggingunni. Aftur draganlegur toppur. Toga skal í steng með dúskinn á endanum, til að draga toppinn aftur. S- laga járn sem áður voru hné til að opna toppa eru notuð sem ornament . Lampar, hlíf framan (dash), fagurlega skreytt uppstig. Vagninn byggður á körfu (perk). Fjaðrabúnaðurinn er langsum að framan tvær fjaðrir en þversum að aftan ein fjöður. Sarven nöf. Útskurður er ekki mikill en samt sjáanlegur. Bremsur eru ekki sjáanlegar.
Rockaway með útskiptanlegu Kúsksæti. Engin lýsing fylgir vagninum í bæklingnum. Vagninn er með uppstig og aftur dreginn topp. Aftan á yfirbyggingunni er strengur með dúsk á endanum. Toga skal í til að draga toppinn aftur. Lampar eru til staðar og svo er Rockaway skreyttur á hurðum eða boðið upp á skjaldarmerki. Báðum megin aftarlega er gluggi sem er sporöskulaga og gefur vagninum sérstakt útlit. Vagninn er hengdur á þver fjöðrun aftan og tvær fjaðrir langsum að framan. Undir vagninum er slá á milli öxlanna sem kölluð er karfa og málvenja að segja vagninn byggðan á körfu. Sarven nöf eru til staðar. Aðaleinkenni Rockaway er að þakið er látið ná fram yfir kúskinn en í þessu tilfelli nær það aðeins yfir aftar kúsksætið. Gardínur eru til staðar. Fallegar bogalínur eru í gólfi yfirbyggingarinnar sem gefa vagninum fallegri blæ. Undirhlaup er fyrir framhjólin til að geta beygt krappar.Lítið Hammerklæði prýðir líka Kúsksætið. Engar bremsur.
Langferðavagntil leigu. Er vandaður að sjá og hefur líklega verið það. Vagninn er byggður á körfu. Það er bogadregna sláin undir yfirbyggingunni milli öxla. Afturdraganlegur toppur. Sjá streng efst aftan á yfirbyggingunni. Hlíf er að framan ljósker eru og töluvert af skrauti og útskurði. S-skraut á aftari hliðum ofarlega eða ornament. Vagninn er búinn Sarven nöfum sem voru nýjung á þessum tíma. Virðist vera mjög vandaður vagn hér á ferð, Listaverk. Bremsur ekki sjáanlegar.
Léttur Coupe. Engin lýsing er við vagninn í auglýsingunni. En samt sjáum við að vagninn er mikið skreyttur og útskorinn og töluvert lagt í hann. Afturdraganlegur toppur sjá streng aftast á yfirbyggunni. Yfirbyggingin er bogadregin að neðan uppstig, ljósker, hlíf (dash) framan, byggður á körfu Perk sem er beygða járnstöngin milli öxlanna. Svo er S laga skraut (ornament) á aftari hluta efri hliða. Bremsur eru ekki sjáanlegar. Vagninn er búinn nýjunginni sem var um þriggja ára þarna eða Sarven nöfum. Listaverk er eins orðið sem manni kemur í hug. Vagninn er á þver fjöðrum að framan og aftan. Langsum fjaðrir urðu ofan á í hönnun síðar.
