Tag: eldur

Wagon bændavagn með útskiptanlegri tungu auglýsing frá 1935 #6Wagon bændavagn með útskiptanlegri tungu auglýsing frá 1935 #6

0 Comments

Weber-bændavagnar (Weber Farm Wagons) 1935

Auglýsing frá 1935.

Teikning 1. Weber bændavagn (Wagon)

Útbúinn útskiptanlegri tungu1. Hægt að stilla hæð tungu. Fjaðrasæti er aukahlutur (með eða án).

Teikning 2. Weber-bændavagn (Wagon)

Útbúinn útskiptanlegri tungu. Hægt að stilla hæð tungu. Bremsa og fjaðrasæti eru aukahlutar (með eða án).

Þessi vagn er með flutningabox fyrir korn og er 198,12 cm að lengd og 66,04 cm á hæð.

10 fet, 6 tommur á lengd og 26 tommur á dýpt.

Teikning 3. Weber-bændavagn (Wagon) fyrir einn hest.

Býðst í tveimur stærðum, léttur og miðlungs.

Seldur með eða án boxs.

Hickory öxlar.

Steypujárns öxulendar. (skein)

Dráttarbiti getur komið með fyrir dráttarkjálka.

Sæti og bremsur eru aukahlutir með eða án.

Weber-kornvagninn

Ágrip sögu Weber

Henry Weber fæddist 1822 í Hochweiler í Elsass í Frakklandi.

Á þeim tíma var svæðið hluti af Þýskalandi og því var fjölskyldan öll þýskumælandi.

Henry kom til Ameríku 1841, þegar hann var 18 ára gamall, og gerðist samningsbundinn lærlingur hjá vagnasmið í Lyons í New York-fylki til þriggja ára.

Að þremur árum liðnum í New York flutti Henry til Detroit í Michigan, en framtíðar

bílaborgin

hélt honum ekki og hann beindi fljótlega sjónum sínum að Chicago í Illinois.

Hann kom til Chicago um mitt ár 1844 og fann strax vinnu á rótgrónu vagnasmíðaverkstæði.

Árið eftir var Weber farinn að leggja á ráðin um eigin farartækjaframleiðslu.

1845, með hóflega 250 dollara fjárfestingu, stofnuðu Henry og viðskiptafélagi hans, Jacob Gauch, eigið vagnasmíðafyrirtæki.

Hægfara en stöðugt strit vagnasmíðinnar í Chicago dugði ekki til að halda Jacob.

Þegar fréttir bárust af gulli í Kaliforníu hélt Jacob af stað til

gullfylkisins

1849 í leit að auðæfum.

Jacob seldi Henry hlut sinn í vagnasmíðinni og varð hann þar með eini eigandi Weber Wagon Company.

1858 hafði Weber Wagon Company vaxið verulega og hóf að auka við starfsemi sína.

1871 var Weber vaxinn upp úr upprunalega verkstæðinu sínu og keypti nýja fjögurra hæða múrsteinsbyggingu.

Sama ár braust bruninn mikli í Chicago út þann 8. október og geisaði um borgina.

Eldurinn eyðilagði 8,5 ferkílómetra svæði á tveimur dögum, varð 300 manns að bana og gerði yfir 100.000 manns heimilislausa.

Sem betur fer lifði verkstæði Henrys eldhafið af þar sem það var byggt úr múrsteini.

1883, eftir 38 ár í rekstri, gerði Weber fyrirtæki sitt að hlutafélagi.

Því miður entist heppni Webers ekki lengi og 1887 kviknaði í verkstæði hans og hann missti allt nema timburbirgðir sínar.

Weber-vagninn var talinn Rolls-Royce landbúnaðarvagna og óx fyrirtækið með árunum og varð stærsti framleiðandi landbúnaðarvagna í Bandaríkjunum.

Um miðjan tíunda áratug 19. aldar er talið að Weber Wagon Company hafi framleitt 16.000 vagna og sleða árlega.

Með öflugu dreifingarkerfi var fyrirtækið þekkt um öll Bandaríkin sem gæðavörumerki og eftirsótt.

Vöxturinn var slíkur að hann vakti talsverða athygli kaupenda sem vildu kaupa allt fyrirtækið.

Til að keppa betur á hinum arðbæra vagnamarkaði keypti International Harvester Corporation fyrirtækið Weber 1904 og var Weber-vagninn framleiddur allt fram undir lok fjórða áratugarins.

Henry Weber lést 1907 og er grafinn í Mount Greenwood-kirkjugarðinum í Chicago.

Hann lét eftir sig eiginkonu, tvo syni og þrjár dætur.

Í safneign okkar erum við svo heppin að eiga Weber-kornvagn málaðan í hinum klassísku Weber-litum, grænum og rauðum.

Vagninn var gefinn safninu af Ralph og Shelby Hughes, en Ralph var fyrrverandi stjórnarmaður safnsins.

Vagninn er allur upprunalegur, hefur verið notaður af alúð og þarfnast viðgerðar.

Félagar í de la Guerra y Pacheco chapter 1.5, sem er deild Clampers-samtakanna í Santa Barbara, hafa gefið tíma sinn og færni til að gera vagninn upp.

Heimild: carriagemuseum.org


Heimild Auglýsing: Horsedrawn Equipment Facebook.

Þýðendur: Friðrik Kjartansson og erlendur.is (Málstaður)

Skráning: Friðrik Kjartansson

Yfirlestur: malfridur.is (Málstaður)


  1. Samstæðan fremst undir vagninum sem dráttarpóllinn og eða kjálkarnir eru festir í. ↩︎

Myndbönd um „diskun“ vagnhjóla framreidd af Dave vagnasmið í MontanaMyndbönd um „diskun“ vagnhjóla framreidd af Dave vagnasmið í Montana

0 Comments

Dave hefur verið vagnasmiður (Wheelwright) í 44 ár og er því vel innvígður í gildið!





Heimildir: Engels Coach Shop, Wheelwright, Blacksmith, Carriage Restorations.

Þýðendur: Friðrik Kjartansson og erlendur.is (Málstaður)

Skráning: Friðrik Kjartansson

Yfirlestur: malfridur.is (Málstaður)

Norðmaður frá Þelamörk T.G. Mandt varð vagnframleiðandi eftir borgarastyrjöldinaNorðmaður frá Þelamörk T.G. Mandt varð vagnframleiðandi eftir borgarastyrjöldina

0 Comments

Uppfært 16. April 2026.

T.G. Mandt uppalinn í vagnasmíðinni bókstaflega

T. G. Mandt og Mandt Wagon

Fjölskylda Targe G. Mandt kom til Ameríku frá Þelamörk í Noregi 1848 þegar hann var aðeins tveggja og hálfs árs gamall.

Targe G. Mandt

Þau settust að á bóndabæ í Pleasant Springs, um tíu kílómetra norðaustur af Stoughton í hinu nýstofnaða Wisconsin-ríki.

Þegar Targe óx úr grasi hjálpaði hann föður sínum á verkstæðinu við að snúa handknúnum rennibekk, fylgdist með honum vinna og lærði rétta notkun verkfæra.

Sextán ára gamall hafði hann smíðað hestvagn upp á eigin spýtur og masteraði bæði tré- og málmsmíðina.

Þegar borgarastyrjöldin braust út var Targe of ungur til að ganga í herinn og fór því til St. Joseph í Missouri þar sem hann vann í verksmiðju sem framleiddi vagna fyrir her sambandssinna.

Áður en hann varð nítján ára var hann orðinn verkstjóri.

Að stríðinu loknu sneri hann aftur til Stoughton, ákafur í að stofna sína eigin vagnaverksmiðju.

1865 átti hann hundrað dali og notaði hluta þeirra í útborgun á lóð við ána á South Street.

Hann keypti einnig gamalt vöruhús og flutti það á lóðina sína.

Fyrsta árið smíðaði hann fimm vagna og einn léttvagn (buggy).

1866 keypti hann aðra lóð og stækkaði járnsmiðjuna sína.

Það ár smíðaði hann tíu vagna, fjóra léttvagna (Buggy) og fimm sleða.

Á næstu þremur árum stækkaði hann verksmiðjuna sína tvisvar eða þrisvar sinnum.

Um 1870 hafði orðstír afurða hans borist víða og hann seldi heilan vagnfarm af vögnum til Iowa.

Viðskiptin héldu áfram að vaxa og T.G. Mandt útvíkkaði viðskiptasvæði sitt til Minnesota og stórs hluta Dakóta-svæðanna.

En 1873 skall á kreppa í landinu.

1873, 1874 og 1875 voru erfið og bændur urðu fyrir barðinu á þurrkum og engisprettuplágum sem eyddu uppskerunni.

Bændur og almenningur höfðu ekki efni á að kaupa vagna á þessum erfiðu tímum.

Lánardrottnar Mandts komu saman og samþykktu að taka við 35 sentum fyrir hvern dal sem fullnaðargreiðslu fyrir allar skuldir hans, frekar en að loka verksmiðjunni og selja hana fyrir það sem fengist.


Um tíma batnaði ástandið.

Pantanir í vagna fóru aftur að streyma inn og viðskiptin jukust þar til 1883 þegar verksmiðjan hafði 225 starfsmenn og seldi vagna fyrir yfir 350.000 dali árlega.

En á ísköldum degi, 13. janúar 1883, kviknaði í vagnaverksmiðjunni.

Logarnir breiddust hratt út um timburbyggingarnar.

Eldurinn, sem kviknaði samhliða sterkum vindi sem bar logandi þakskífur meira en mílu leið, varð að stórslysi sem ógnaði öllu þorpinu.

Engin slökkviliðsstöð var í bænum en verkamennirnir unnu hetjulega að því að halda eldinum í skefjum.

Heppileg vindáttarbreyting bjargaði þorpinu.

En þegar tekist hafði að ná tökum á eldinum var verksmiðjan rústir einar.

Flestar byggingarnar brunnu til grunna.

Á næsta fundi sínum samþykkti bæjarráðið að kaupa slökkvivél með krók- og stigabúnaði.



Um tíma leit út fyrir að vagnaiðnaðurinn væri glataður fyrir Stoughton-samfélagið en 1884 var hlutafélag stofnað og skráð, T.G. Mandt Mfg. Co. Ltd., með 250.000 dala hlutafé.

T.G. Mandt var kjörinn forseti og enn á ný fóru

Stoughton-vagnar

að streyma frá verksmiðjunni.

1889 sleit Mandt hins vegar tengslum sínum við nýja fyrirtækið og eftir að hann fór var nafninu breytt í

The Stoughton Wagon Company.


Mandt hélt öllum einkaleyfisréttindum sínum og 1896 stofnaði hann „The T.G. Mandt Vehicle Company“ og hóf aftur framleiðslu á vögnum (sem þá voru kallaðir „The Genuine T.G. Mandt Wagon“), léttvögnum (Buggy), sleðum og öðrum landbúnaðartækjum.

Bæði fyrirtækin nutu mikillar velgengni.

Vagninn þýddi það sama fyrir Stoughton, það sem bíllinn er fyrir Detroit eða stálið fyrir Pittsburgh.

Þegar Mandt lést 28. febrúar 1902 fjölmenntu bæjarbúar til að votta innflytjendadrengnum, sem hafði gert svo mikið fyrir Stoughton, sína hinstu virðingu.

Stoughton

Innan fárra mánaða frá andláti hans seldu stjórnarmenn T.G. Mandt Vehicle Company eignarhlut sinn til Moline Plow Company og verksmiðjan hélt áfram með sívaxandi framleiðslu undir nafninu

The Moline Plow Company, T.G. Mandt Wagon Branch.

Í fyrri heimsstyrjöldinni er sagt að Moline-fyrirtækið hafi átt timbur í timburlagerum sínum að verðmæti yfir milljón dala.

Texti aðlagaður úr Oak Opening, The Story of Stoughton, eftir Ferd Homme, sem fæst í safnbúðinni okkar. Fæst líka á Amazon.


Höfundur greinar: Ferd Homme og Sögufélag Stoughton

Þýðendur: Friðrik Kjartansson og erlendur.is (Málstaður)

Skráning: Friðrik Kjartansson

Yfirlestur: malfridur.is (Málstaður)

Vagnar voru notaðir til ullarflutninga af ullarbýlum ÁstralíuVagnar voru notaðir til ullarflutninga af ullarbýlum Ástralíu

0 Comments

Sauðfjárbúið var hornsteinn fortíðar dreifbýlisins

Falin í hjarta vesturhluta Nýja Suður-Wales er Brenda-búið/stöðin meira en bara bújörð.

Hún er kafli úr arfleifð áströlsku öræfanna/dreifbýlisins (outback).

Brenda var stofnuð um miðja 19. öld og varð ein af stærstu sauðfjárbúum svæðisins, þekkt fyrir gríðarstórar hjarðir sínar, þrautseiga verkamenn og harðgert, sólbrunnið land.

Staðsett nálægt Goodooga, á bökkum Bokhara-árinnar, var Brenda mikilvægur hluti af blómstrandi ullarframleiðslu Ástralíu á tímabili þegar merínóull var gull og fjárrekstrarmenn voru lífæð landsins.

Lífið á Brenda var aldrei auðvelt.

Það einkenndist af einangrun, hugvitssemi og hreinni þrautseigju.

Hjarðmenn unnu frá sólarupprás til sólarlags, smöluðu á hestbaki, rúðu undir bárujárnsþökum í 40 stiga hita og börðust við flóð, elda og þurkka.

En þetta var líka staður órofa tengsla milli manns, hunds og hests og vitnisburður um seiglu dreifbýlissamfélaga sem byggðu Ástralíu upp frá grunni.

Saga Brenda snýst ekki bara um sauðfé og kjarr heldur fjallar hún um fólkið sem þraukaði, nýskapaði og miðlaði áfram hefð þrautseigju og stolts.

Hvort sem þú manst eftir Brenda frá rúningsdögum, póstferðum eða fjölsögum sem sagðar voru við arineldinn, er eitt víst að nafnið er ritað í rauða moldina í sögu dreifbýlisins (the outback).


Mallina-býlið/stöðin

Mallina-stöðin er beitarland sem var eitt sinn sauðfjárbú en er nú rekið sem nautgripabú í Vestur-Ástralíu.

Ull lestuð á Malina-stöðinni um 1910.

Mallina-stöðin er beitarland í Vestur-Ástralíu sem var eitt sinn sauðfjárbú en er nú rekið sem nautgripabú. Hún er staðsett við Peawah-ána í Pilbara-héraðinu í Vestur-Ástralíu.

Stöðin var ein af elstu beitarlöndunum í norðvesturhlutanum, en Withnell-fjölskyldan tók landið á leigu seint á áttunda áratug 19. aldar eða snemma á þeim níunda.

Gull fannst á eigninni í janúar 1888. Jimmy og Harding Withnell voru að vinna á landinu þegar þeir sáu hrafn sitja í nestisboxinu sínu.

Jimmy tók upp stein til að kasta í hrafninn og tók eftir ljósi sem endurkastaðist af gullögnum. Þetta var einn af fyrstu skráðu gullfundunum í norðvesturhlutanum.

Árið 1910 stóð rúningartímabilið yfir í 9 vikur og framleiddi 450 ullarbagga og það var síðasta árið sem handklippur voru notaðar á Malina-stöðinni (SLWA).


Hreyfing á Claverton-býlinu/stöðinni

Claverton-stöðin er sögufræg 20.077 hektara (49.610 ekra) eign við Warrego-ána, staðsett við Mitchell-þjóðveginn 22 km sunnan við Wyandra og 75 km norðan við Cunnamulla í Queensland.

Allt að fimmtán hestar drógu flatan tréfleka hlaðinn að minnsta kosti 35 böggum af rúlluðri merínóull. Þessir baggar eru jafnt og þétt pakkaðir í risastóra saumabagga og festir með sterkum reipum. Umbúðirnar voru merktar með nafni þeirrar stöðvar þar sem ullin var framleidd.

Bæjarnafnið Cunnamulla er dregið af Cunnamullah sem Samuel Smith stofnaði árið 1863 en það er frumbyggjanafn á djúpri tjörn í Warrego-ánni.
Mynd: Ullarbaggar frá Claverton-stöðinni hlaðnir á vagna með verkamönnum í nágrenninu – um 1897.
Heimild: Queensland ríkisskjalasafnið


Ómerktar almennar myndir af ullarflutningi



Heimild: Australian Stockman’s Hall of Fame and Outback Heritage Centre Facebook

Þýðendur: Friðrik Kjartansson og erlendur.is (Málstaður)

Skráning: Friðrik Kjartansson

Yfirlestur: malfridur.is (Málstaður)

Flutningavagnar í Jerome, góðmálmaþorpi í Kleópötrufjalli ArizonaFlutningavagnar í Jerome, góðmálmaþorpi í Kleópötrufjalli Arizona

0 Comments

Stofnendur bæjarins voru frændfólk Winston Churchill, fyrrverandi forsetaráðherra Bretlands.

Jerome, Arizona, um 1900, ævintýralega staðsett í hlíðum Kleópötrufjalls.

Seint á 19. öld leiddi uppgötvun á auðugri koparnámuæð í Kleópötrufjalli til stofnunar Jerome, námuþorps sem samlagaði sig við bratta landslagið í miðju Arizona.

Bærinn var nefndur eftir Eugene Murray Jerome, fjárfesti frá New York og einum af fyrstu fjármögnunaraðilum United Verde Copper Company.

Hann var frændi Jennie Jerome, betur þekkt sem Lady Randolph Churchill, móður Winstons Churchill, forsætisráðherra Bretlands.

Upphaf Jerome var hógvært en líflegt.

Meðal fyrstu bygginga bæjarins var tveggja hæða hús sem hýsti bæði vínveitingastað og vændishús rekið af litríku konunni Noru „Butter“ Brown.

Raunverulega uppsveiflan hófst 1883 þegar United Verde Copper Company hóf fulla starfsemi.

Náman varð fljótt fjárhagsleg útungunarstöð og skilaði daglegum tekjum á bilinu 1.500 til 2.000 dollara sem var auðæfi á þeim tíma.

Frederick A. Tritle, ríkisstjóri Arizona, átti verulegra hagsmuna að gæta í rekstrinum, sem á nokkrum áratugum skilaði kopar, silfri og gulli að verðmæti yfir milljarð dollara.

Pósthús var stofnað árið 1885 og árið 1890 hafði íbúafjöldinn aukist verulega, með yfir 300 starfsmenn í námunum, bræðsluverunum og flutningaþjónustunni.

Fyrstu áratugir Jerome voru jafn hættulegir og þeir voru hagsælir.

Bærinn öðlaðist frægð sem „syndugasti bær Vestursins“, þekktur fyrir vínveitingastaði sína, spilavíti og vændishús.

Jerome í nútímanum. Aðalstrætið.

Röð eyðileggjandi eldsvoða árin 1894, 1897 og 1898 lagði stóra hluta Jerome í rúst og kostaði nokkur mannslíf.

Þessar hörmungar leiddu til strangari eldvarnarreglna, stofnunar slökkviliðs á staðnum og breytingar yfir í eldþolnari byggingarefni eins og múrsteina og grjót.

Lestarsamgöngur náðu til Jerome árið 1895 í gegnum United Verde & Pacific Railway, sem sveigði sig í gegnum krefjandi landslag til að tengja námubúðirnar við nærliggjandi miðstöðvar.

Flutningaerfiðleikarnir á málmgrýti og birgðum juku aðeins á dulúð þessa fjarlæga gullgrafarabæjar.

Jerome var formlega stofnaður sem bær árið 1899 og varð fljótt fjórði stærsti bær Arizona-svæðisins.

Upphaf fyrri heimsstyrjaldarinnar leiddi til gríðarlegrar eftirspurnar eftir kopar, sem knúði áfram aðra bylgju þenslu.

Innflytjendur frá ýmsum Evrópulöndum: Írlandi, Ítalíu, Þýskalandi, Póllandi og Króatíu, streymdu til Jerome og gerðu það að einu fjölmenningarlegasta samfélagi á svæðinu.

Þótt námuiðnaðurinn hafi að lokum hnignað—koparframleiðslan náði hámarki á þriðja áratugnum og féll skarpt á sjötta áratugnum—neitaði Jerome að hverfa.

Í dag stendur bærinn enn sem sögulegur áfangastaður og líflegt listasamfélag, vitnisburður um arfleifð seiglu, framtaks og endurnýjunar.


Heimild: History Shortcut Facebook

Þýðendur: Friðrik Kjartansson og erlendur.is (Málstaður)

Skráning: Friðrik Kjartansson

Yfirlestur: malfridur.is (Málstaður)

Charles Goodnight faðir matarvagnsins the Chuck WagonCharles Goodnight faðir matarvagnsins the Chuck Wagon

0 Comments

Hinn goðsagnakenndi nautgripabóndi Charles Goodnight frá Texas fæddist í Illinois þann 5. mars 1836.

Saga Charles Goodnight í máluðum myndum á myndbandi!

Málaðar myndirnar í myndbandinu eru eftir Lee Cable frá Colorado

Degi síðar, í San Antonio de Bexar, féll Alamo-virkið í hendur mexíkóska hersins.

Áður en Goodnight varð 10 ára reið hann hnakklaus á eftir vagn fjölskyldu sinnar þegar þau héldu suðvestur til Texas, nýjasta ríkis Bandaríkjanna.

Þegar hann lést árið 1929, 93 ára að aldri, var þessi veðraði frumkvöðull heiðraður sem „faðir Texas Panhandle“ fyrir að stofna JA Ranch, fyrsta nautgripabúið á svæðinu.

Þú getur séð meira af goðsögninni um Goodnight í sýningu á olíumálverkum sem sýna líf hans og tíma í Albert & Ethel Herzstein safnagalleríinu í Houston.

Verkin eru fengin að láni frá Bryan-safninu í Galveston og eru sýnd af Menningararfsfélaginu.

Safnið inniheldur sex málverk og sex undirbúningsskissur fyrir málverkin eftir listamanninn Lee Cable frá Colorado.

„Ég vissi lítið um Goodnight þegar viðskiptamaðurinn og mannvinurinn Jim Parkman nálgaðist mig fyrst varðandi pöntun á málverkunum,“ segir Cable.

„En þegar ég las meira um líf hans varð ég heillaður.

Meðal annars er ótrúlegt að hann hafi lifað af allar þær slysfarir og óhöpp sem hann lenti í á leiðinni.“

Mynd í boði University of North Texas Libraries/The Portal to Texas History; Cattle Raisers Museum

Málverk Cable, Giving Counsel, minnir á GoodnightLoving nautgripaleiðina sem Goodnight ruddi skömmu eftir borgarastríðið ásamt félaga sínum Oliver Loving.

Samkvæmt Handbók Texas, sem gefin er út af Sögufélagi Texas-ríkis, hófst leiðin í Young-sýslu, fylgdi Pecos-ánni inn í Nýju-Mexíkó, þaðan til Colorado og endaði í Cheyenne, Wyoming.

Sagnfræðingar segja að Goodnight hafi fundið upp matarvagninn á fyrstu ferðinni eftir leiðinni.

Málverkið sýnir náttmynd þar sem kúrekar safnast saman í kringum eldinn hjá matarvagninum á seinni rekstri, þar sem Goodnight og Loving ræða löngun þess síðarnefnda til að ríða á undan til Santa Fe þar sem kaupendur bíða eftir að bjóða í nautgripina.

Goodnight ráðleggur gegn því.

Loving lést á landsvæði Nýju-Mexíkó, fórnarlamb dreps sem myndaðist af sárum sem hann hlaut í árás frumbyggja.

Goodnight lofaði að jarða Loving í Texas og málverkið A Promise Made, A Promise Kept fangar sorglegan anda þeirrar dapurlegu fylgdar til baka til heimilis Loving í Weatherford.

Ef sú saga hljómar kunnugleg er það vegna þess að hún lagði grunninn að vináttu persónanna Woodrow Call og Gus McRae á nautgriparekstrinum í hinni þekktu skáldsögu og sjónvarpsþáttaröð Lonesome Dove.

Málverk Cable, Finding Cynthia Ann Parker, sýnir afleiðingar árásar Texas-varðliða, bandaríska riddaraliðsins og meðlima sjálfboðaliðasveitar á búðir Comanche-indíána meðfram Pease-ánni árið 1860.

Samkvæmt Handbók Texas hafði Goodnight fundið slóðina að búðunum og tekið þátt í árásinni.

Þegar varðliðarnir fundu bláeyga Comanche-konu komust þeir að því að hún var í raun Cynthia Ann Parker, hvít kona sem hafði verið tekin til fanga 1836.

Cynthia Ann Parker

Hún hafði giftst Comanche-höfðingjanum Peta Nocona og eignast tvö börn, aðlagast lífsmáta ræningjanna að fullu og endurkomu hennar til hins enskumælandi samfélags fylgdi kvöl og örvænting.

Ertu búinn að lesa um hverning matarvagninn varð til the Chuck Wagon


Heimild: The Trailblazing Story of Legendary Rancher Charles Goodnight Comes to Life at Houston Exhibition

Þýðendur: Friðrik Kjartansson og erlendur.is (Málstaður)

Skráning: Friðrik Kjartansson

Yfirlestur: malfridur.is (Málstaður)

Matarvagninn eða the Chuck Wagon #1Matarvagninn eða the Chuck Wagon #1

0 Comments

Matarvagninn (the Chuck Wagon) varð til 1866, fyrir tilstilli útsjónarsams nautgripabónda frá Texas að nafni Charles Goodnight.

Charles Goodnight

Á tímum þegar nautgriparekstrar tóku vikur eða jafnvel mánuði þurftu kúrekar áreiðanlegar máltíðir og birgðir.

Goodnight breytti gömlum herbirgðavagni og bætti við hólfum, útfellanlegum borði og geymslurými fyrir mat, verkfæri og persónulega muni.

Þetta var fyrsti færanlegi eldhúsvagninn sinnar tegundar – nokkurs konar hjólhýsi slóðarinnar, dregið af hestum og hannað til að fæða heila áhöfn.

Þegar við hugsum um Villta vestrið er auðvelt að ímynda sér kúreka, nautgripi og víðáttumikil sléttur.

En á bak við hvern vel heppnaðan nautgriparekstur var hljóðlát hetja á hjólum: matarvagninn.

Hann var ekki bara eldhús.

Hann var hjarta kúrekabúðanna, rúllaði yfir sléttuna með kex í ofninum og kaffi á eldinum.

Matarvagninn þjónaði mörgum hlutverkum.

Hann var eldhús, búr, verkfærageymsla og sjúkrastofa allt í sama vagninum.

Hann flutti varðveittan mat eins og baunir, kaffi, saltað svínakjöt og súrdeig, og var útbúinn eldunaráhöldum eins og pottofnum, kaffipottum og eldkveikjubúnaði.

Kúrekar gátu treyst á þrjár máltíðir á dag, sama hversu afskekkt staðsetning þeirra var.

Og þegar dagsverkinu var lokið varð matarvagninn félagsmiðstöð búðanna – staður til að deila sögum, jafna ágreining eða einfaldlega njóta heitrar máltíðar undir stjörnunum.

Orðið „chuck“ var slangurkúreki fyrir matarmikinn, saðsaman mat – þá tegund sem hélt manni gangandi í langar klukkustundir í hnakknum.

Þannig varð nafnið „chuck wagon“ til. Það var kannski ekki fínt, en það var áreiðanlegt og nauðsynlegt fyrir lífið á slóðinni.

Í hjarta hvers matarvagns var kokkurinn, kallaður með ástúð „cookie“.

Hann var meira en bara matargerðarmaður.

Hann ók vagninum, valdi tjaldstæðið og starfaði sem læknir, rakari, bankastjóri og jafnvel dómari þegar ágreiningur kom upp.

Hlutverk kokksins var mikilvægt – ekki bara til að fæða mennina heldur til að halda hópnum saman.

Hann reis fyrir dögun, setti kaffið í suðu og var með máltíðir tilbúnar þegar dagsferðinni lauk.

Góður kokkur gat lyft andanum, haldið skapi í skefjum og veitt tilfinningu fyrir heimili í miðju óbyggðanna.

Inni í matarvagninum mátti finna allt það nauðsynlegasta: þurrkaðar baunir, beikon, kaffi, þurrkaða ávexti, hveiti og súrdeigsgerð fyrir kex.

Steypujárnspönnur, hnífar og kaffipottar voru geymdir ásamt svefnpokum, vatnstunnum, verkfærum og sjúkrakössum.

Þetta var þétt og skilvirkt kerfi byggt fyrir lifun og þægindi á slóðinni.

Þótt dagar nautgriparekstra séu löngu liðnir lifir matarvagninn áfram sem tákn ameríska vestursins.

Um allt land halda matarvagnakeppnir hefðinni á lífi, þar sem lið keppa um að endurskapa ekta máltíðir frá slóðinni.

Sumir ferðamannastaðir bjóða upp á matarvagnskvöldverði með kúrekasöngvum og sögum, sem gefa gestum smjörþefinn af lífinu á opnu sléttunni.

Jafnvel nútímamatarvagnar halda uppi andanum áfram – rúlla inn á vinnustaði og viðburði til að framreiða máltíðir rétt eins og gömlu vagnarnir gerðu eitt sinn.

Matarvagninn var ekki bara aðbúnaður á hjólum – hann var sál slóðarinnar.

Hann fæddi mennina sem hjálpuðu til við að móta ameríska landnámið og hann nærir enn ímyndunarafl okkar í dag.

Meira um faðir matarvagnsins (the Chuck Wagon) Myndband!


Heimild: History Shortcut Facebook

Þýðendur: Friðrik Kjartansson og erlendur.is (Málstaður)

Skráning: Friðrik Kjartansson

Yfirlestur: malfridur.is (Málstaður)

Eldvagninn endurbyggður!Eldvagninn endurbyggður!

0 Comments

Endursmíði hátíðarvagnsins frá Civita Giuliana!


Nýjar upplýsingar í myndbandi

Endurbygging hátíðarvagnsins frá Civita Giuliana. Frá uppgötvun til endurreisnar.

Sýning fyrir almenning.

Saga um bata, lögmæti og eflingu einstakrar uppgötvunar.

Frá uppgötvun til endurreisnar.

Innihald: Frumsýning fyrir aðalsýninguna. Tímagapið milli nútímans og forna.

Staðsett í Museo Nazionale Romano frá 4. maí til 30. júlí 2023.

2019 hófust uppgröftur í Civita Giuliana, hverfi norðan hinnar fornu borgar Pompeii.


Glæsilegur fjögurra hjóla hátíðarvagninn fannst ásamt járnverki sínu, töfrandi brons- og silfurskreytingum sem sýna erótískar myndir, steinefnablönduðum viðarhlutum og áletrun lífrænna þátta (þar á meðal reipi og leifar af plöntuskreytingum).

Vagninn fannst næstum heill í portinu fyrir framan hesthúsið ásamt leifum þriggja hesta.

Svona eins og undirbúið hefði verið að yfirgefa heimilið.

Þessi uppgötvun er einstök á Ítalíu þegar horft er til varðveisluástands.

Líka í ljósi þess að einstakir skrautmunir og öll bygging vagnsins hafa komið fram.


Í einbýlishúsi í úthverfi sem hafði verið auðkennt og rannsakað að hluta til snemma á tuttugustu öld.

Og færðist aftur í brennipunkt athyglinnar vegna ólöglegrar könnunar grafhýsis.

Uppgröfturinn var fordæmalaus, bæði hvernig hann hófst og vegna óvenjulegra uppgötvana sem þar voru gerðar.

Meðal fundanna var hátíðarvagn með íburðarmiklum brons- og silfurskreytingum í frábærri varðveislu.

Vagninn hefur nú verið endurgerður og bætt við hlutum sem vantaði en í öskunni geymdust „negatífur“ sem voru endurheimtar með gifsafsteypum af horfnum hlutum.

Það er loksins hægt að dást að vagninum í upprunalegri mynd og stærð á sýningunni „Augnablikið og eilífðin.

Milli okkar og hinna fornu“, sem verður haldin í Museo Nazionale Romano frá 4. maí til 30. júlí 2023.

Hins vegar, einstakt mikilvægi fundarins er afsprengi þeirrar staðreyndar að þetta var ekki vagn til að flytja landbúnaðarafurðir eða til daglegra hversdagslegra athafna, dæmi um það hafa þegar fundist bæði í Pompeii og Stabiae.

Hægt er að auðkenna vagninn sem pilentum, farartæki sem elíta í Rómverjaheiminum notaði við hátíðaathafnir og sérstaklega til að fylgja brúðinni í nýja húsið hennar.

Vagninn er einstakur og viðkvæmur fundur.

Bæði vegna krefjandi varðveislu í samhengi fundar hans, og vegna þeirrar vinnu sem þarf til að sækja hann bókstaflega úr kafi og endurbyggja og svo sýna hann opinberlega.

Felur þetta í sér að fullu tilfinningu hverfulleika og eilífðar sem sagan veitir með sönnunargögnum um ótrúlegan menningararf Ítalíu.


Verkefnið hófst árið 2017 með samstarfi ríkissaksóknarans í Torre Annunziata, Carabinieri-listþjófnaðarsveitarinnar fyrir Campania og rannsóknardeildarinnar Torre Annunziata og fornleifagarðsins í Pompeii sem var skipuð til að stöðva ólöglega starfsemi í grafhýsum og rán á fornleifum svæðisins.

2019 leiddi þetta samvinnufrumkvæði til þess að viljayfirlýsing um lögmæti var undirrituð af ýmsum stofnunum sem miða að því að berjast gegn ólöglegri starfsemi á yfirráðasvæðinu í kringum Vesúvíus.

Uppgröfturinn sem fylgdi í kjölfarið leiddi til uppgötvunar og endurheimtar herbergja og funda sem hafa gríðarlega sögulega og vísindalega þýðingu:

Þegar vagninn fannst við uppgröftinn var hann afar mikilvægur vegna upplýsinganna sem hann gaf um þennan ferðamáta – hátíðarfarartæki – sem á sér enga hliðstæðu á Ítalíu.

Svipaður vagn hafði fundist fyrir mörgum árum í Grikklandi, á stað í Þrakíu til forna, í gröf sem tilheyrir háttsettri fjölskyldu, þótt farartækið hafi verið skilið eftir á staðnum.

Þetta er í fyrsta skipti sem pilentum hefur verið endurbyggt og rannsakað vandlega,“

Segir Massimo Osanna, forstjóri ítalskra safna, en undir eftirliti hans sem forstöðumaður Pompeii-garðsins hófst öll starfsemi 2018, þar á meðal undirritun viljayfirlýsingar við ríkissaksóknara.


þar á meðal eru hesthús með leifum nokkurra hesta og jafnvel spenntur hestur fyrir vagn (þar sem það hefur reynst mögulegt að búa til fyrstu gifssteypu þeirrar tegundar).

Frá fundi hátíðarvagnsins!

Herbergi fyrir þræla og hátíðarvagninn í þjónustuhlutum einbýlishússins, auk gifsafsteypu af tveimur fórnarlömbum eldgoss í íbúðarhúsnæðinu.

„Þetta er sérstæður fundur sem sýnir að frekari sannanna var þörf vegna einstaka eðlis ítalskrar arfleifðar,“ sagði Gennaro Sangiuliano, menningarmálaráðherra Ítalíu.

Endurgerð og sýning vagnsins táknar ekki bara endurheimt óvenjulegrar uppgötvunar fyrir borgara og fræðimenn.

Þetta kórónar árangur samstillts átaks sem felur í sér sameiginlegar afurðir fornleifagarðsins í Pompeii, skrifstofu ríkissaksóknarans Torre Annunziata og Carabinieri-listþjófnaðarsveitarinnar.

Það mun hvetja okkur til að kappkosta enn frekar að vera betur meðvituð um arfleifð okkar, sem er bæði arfleifð mikilfenglegrar fortíðar en einnig tækifæri fyrir borgaralegan og félagslegan hagvöxt í framtíðinni.“

Frá fundi hátíðarvagnsins!

Heimild: Pompeiisites.org

þýddi og skráði: Friðrik Kjartansson

Yfirlestur: malfridur.is

„Uppgröfturinn sem gerður var í Civita Giuliana markaði einnig beitingu uppgreftiaðferðafræði í allt samhengi, sem þegar var hefðbundin venja í Pompeii, þar sem þverfaglegt teymi fornleifafræðinga, arkitekta, verkfræðinga, eldfjallafræðinga og mannfræðinga tók þátt.

Núverandi endursmíði vagnsins og kynning hans fyrir almenningi endurspegla mun víðtækari sögu um að standa vörð um menningararf Ítalíu.

Fyrir utan vísindalegt mikilvægi er vagninn líka tákn um dyggðugt ferli lögmætis, verndar og endurbóta, ekki bara einstakra funda heldur alls svæðisins í kringum Vesúvíus.

Bætir Gabriel Zuchtriegel, núverandi garðsstjóri, við.

„Vinnan markaði upphaf aðgerða sem ætlað er að taka eignarnámi ólögleg mannvirki til að halda áfram að kanna staðinn.

Það tóku einnig þátt nokkrar stofnanir sem unnu saman að sama markmiði.

Auk ríkissaksóknara og Carabinieri hefur bæjarstjórn Pompeii einnig lagt mikið af mörkum til að stjórna umferð á vegum í þéttbýli sem varð óhjákvæmilega fyrir áhrifum af yfirstandandi uppgreftri.

Sýning dýrmætu fundanna markar upphafspunkt í átt að metnaðarfyllra markmiði sem felur í sér að gera alla villuna aðgengilega almenningi“.

Sýningin þar sem vagninn er sýndur hefur verið kynnt af ítalska menntamálaráðuneytinu og gríska menningar- og íþróttaráðuneytinu (Ephorate of Antiquities of the Cyclades) og endurspeglar mikilvægi samvinnu landanna tveggja.

Sýningin var skipulögð af framkvæmdastjóra safna og Museo Nazionale Romano-listasafnsins í samstarfi við listútgefendur Electa.

Sýningin var skipulögð af fornleifafræðingnum Massimo Osanna, Stéphane Verger, Maria Luisa Catoni og Demetrios Athanasoulis, með stuðningi fornleifagarðsins í Pompeii og þátttöku Scuola IMT Alti Studi Lucca og Scuola Superiore Meridionale.

Smelltu/ýta lesa meira …

Slökkviliðsvagn með dælu #3Slökkviliðsvagn með dælu #3

0 Comments

Uppfært 8. mars 2026.

Dæla um borð í slökkviliðsvagni til slökkvistarfa í Póllandi.

Smíðaár 1900.

Smíðaland Þýskaland og kostaði 1570 þýsk mörk árið 1900.

Vagninn er númer: 198 í katalog-bæklingnum frá verksmiðjunni.

Vatnspumpan er 120 mm sem sogar um borð vatn ásamt því að sprauta frá sér og er handkröftuð.


Sætin eru svo skápar í leiðinni.




Handfang fyrir dælingu um borð og sprautun á eldinn. Pláss fyrir fleiri en tvær dælupersónur.

Bremsusystemið er öflugt og lipurt.

Tromlan sem geymir slönguna.

Festing fyrir ljósker/lampa sem festist við sætið.

Skápar fyrir öll verkfæri sem þörf er á í útkalli.


Hér sogast vatnið um borð í geyminn.

Tengt efni!

Viðbragðstími hestvagnaslökkviliðs


Heimild: Paweł Gębura Póllandi.

Þýddi og skráði: Friðrik Kjartansson

Yfirlestur: malfridur.is

Hestvögnum fylgdu Dalmantíuhundar með uppruna í austurhluta MiðjarðarhafsinsHestvögnum fylgdu Dalmantíuhundar með uppruna í austurhluta Miðjarðarhafsins

0 Comments

Uppfært 4. april 2026.

Hestvagnar höfðu Dalmatíuhunda sem fylgdardýr.

Hreinræktaður Dalmantíuhundur.

Við erum enn ekki alveg viss um nákvæmlegan uppruna dalmatíuhundsins sem er líklega ekki í Dalmantíu.

Hann kom seint til sögunnar miðað við alla mannkynssöguna eða um 1790.

Áreiðanlegustu heimildirnar benda til þess að þær séu upprunnar í austurhluta Miðjarðarhafs þaðan sem þær dreifðust til Indlands og yfir Evrópu.

Hreinræktaður Dalmantíuhundur

Sumir benda á að þeir hafi gert þetta á ferðalögum með roman fólkinu.

Nafnið gefur okkur upprunatengingu til Dalmatíu, sögulegs svæðis Króatíu á austurströnd Adríahafs, en vísindamenn hafa komist að því að svo var ekki.

Dalmantíuhundar hafa sterka veiðieðlishvöt og eru frábær kostur til veiða á rottum og meindýrum.

Þeir hafa verið notaðir sem fuglahundar, slóðrakningarhundar, sóknarhundar eða á galta- og/eða hjartarveiðar.

Dalmatíuhundar eru kannski þekktastir fyrir hlutverk sitt sem fylgdardýr slökkviliða og lukkudýr í eldhúsum.

Dramatísk merking þeirra og greind hafa gert þá farsæla sirkushunda í gegnum tíðina.

Þar sem Dalmatían og hestar eru mjög samhæfðir var auðvelt að þjálfa hundana í að hlaupa á undan hestvögnum til að hjálpa til við að ryðja brautina og leiðbeina hestunum og slökkviliðsmönnum fljótt að eldunum.

Slökkviliðslukkuhundur með varanlegan heiðurssess í liðsheildinni.

Upplýsingar um og úr myndbandinu.

Ég náði tali af Stacy Henderson Foster á nýlegri AKC-staðfestingarsýningu.

Tíkin hennar, Fancy, vann tegundina þann daginn og það er engin furða því hún er gullfalleg.

Í þessu myndbandi sest ég niður með Eleanor Green Winters, sem ræktaði Fancy, og hún segir mér allt um Dalmatíuhunda.

Hinir yndislegu og áberandi svörtu eða lifurbrúnu dílar Dalmatíuhundsins prýða einn sérstæðasta feld í dýraríkinu.

Undir dílunum er tignarlegur og vel skapaður brokkari sem er á milli 48 og 58 cm á herðakamb. Dalmatíuhundar eru vöðvastæltir og byggðir til að þola álag; kröftugir afturhlutarnir veita drifkraftinn á bak við mjúkt og áreynslulaust brokkið.

Dalmatíuhundurinn var upphaflega ræktaður til að gæta hesta og vagna og eitthvað af gamla verndareðlinu er enn til staðar.

Þeir eru hlédrægir og virðulegir, geta verið frábitnir ókunnugum og eru áreiðanlegir varðhundar.

Með sínu fólki eru Dalmatíuhundar gáfaðir, tryggir og ástríkir heimilishundar.

Þeir eru sterkir og virkir íþróttamenn með mikið úthald – dásamlegir félagar fyrir hlaupara og göngufólk.


Dalmatían eru oft taldir vera góðir varðhundar og þeir gætu hafa nýst slökkviliðum sem varðhundar til að vernda eldhús og búnað þess.

Slökkvivagnar voru áður dregnir af hröðum og öflugum hestum, freistandi skotmark fyrir þjófa, svo Dalmatían voru haldnir í eldhúsinu til að hindra þjófnað.

Jafnvel í dag er Dalmatían-hundurinn lukkudýr slökkviliðsins og þú getur jafnvel fundið lifandi dæmi í nánast hvaða stórborg sem er um allan heim.

Sjónvarpið, eða RÚV, sýnir þætti sem heita Neyðarvaktin sem fjalla á vandaðan hátt um líf slökkviliðsmanna og á stöðinni er hreinræktaður Dalmantíuhundur.

Það er ekki tilviljun.


Heimild: https://ccdalmatians.com.au/historyorigin-of-the-dalmatian/ You Tube og Dogumentary TV

Þýðendur: Friðrik Kjartansson og erlendur.is (Málstaður)

Skráning: Friðrik Kjartansson

Yfirlestur: malfridur.is

Minning

Þýtt og unnið í minningu hundsins hennar dóttur minnar sem lifir alla tíð í hjörtum okkar. Líka til minningar um Aragon sem varð 17 ára og þriggja mánaða.

Hún var samt bara hálf Dalmatía en eiginleikar Dalmantíunnar komu sterkir í gegnum Kollíblönduna. Konan mín Unnur Vikar er í einu af aðalhlutverkunum.