Áletrun á bakhlið myndarinnar: „Afi (hesturinn Billy) fyrir utan Irwin Hotel seinna Waitara.“
1897 ferðaðist Charles Austin á léttivagni (Sulky) með James Savage frá Glebe til Hornsby-vegamóta og stofnaði fyrirtæki sitt á milli Waitara-stofnheimilisins og þess sem nú er Blue Gum Hotel á Pacific Highway, Waitara.
Það var ekki fyrr en 1902 sem Austin keypti land þar sem verslunin með áletruninni „Hornsby Butchering Company Estab 1897“ var reist.
Troðfull slátraverslunin hans Charles 1944, sem sýnir fólk kaupa aukabirgðir af kjöti til að reyna að komast hjá kjötskömmtun. Mynd. John Smith Facebook.
Charles keypti ekru lands á milli William Street og Dural Lane fyrir 10 pund.
Hann byggði síðan litla kjötbúð með trjágreinum hangandi fyrir framan til að halda flugunum frá.
Minna herbergi var byggt að aftan þar sem kjötið var skorið og pylsur búnar til.
Austin skipaði síðar James (kallaðan Jim) Savage til að stjórna fyrirtækinu.
Blue Gum Hotel í nútímanum.
Fáir viðskiptavinir komu í búðina á þeim tíma svo kjöti var ekið heim til fólks í svokölluðum „skurðarvögnum“, en þær voru átta talsins.
Vagnarnir voru sérsmíðaðar og hlaðnar óskornu kjöti.
Íbúar keyptu steikur, kótelettur og lundir sem voru skornar á staðnum.
Steikin var seld á fjögur pens pundið.“
Hornsby Shire Libraries (bókasafn/safn) – þau standa sig frábærlega í að halda utan um upplýsingar sem fylgja gefnum myndum, og rannsaka og skrá frekari upplýsingar fyrir myndasafnið.
Heimild: Waler Data Base Facebook
Þýðendur: Friðrik Kjartansson og erlendur.is (Málstaður)
Viltu vita hvað átt er við með stuttri línu (short-line)?
„New Mexico short-line“ vísar líklega til staðbundins járnbrautarfyrirtækis sem starfar innan eða tengist Nýju-Mexíkó, sem er minna, sjálfstætt járnbrautarfyrirtæki í einkaeigu samanborið við stóru Class I járnbrautirnar.
Þessar járnbrautir sjá um vöruflutninga milli staðbundinna iðnfyrirtækja og stærri járnbrautaneta, eins og Texas-New Mexico Railroad sem tengist Union Pacific í Monahans í Texas.
Sagan af hinum fræga „Mountain Pride“ Concord-póstvagni og alræmdum meðeiganda hans, Sadie Orchard, er saga full af ráðgátum og oft ágiskunum.
Hins vegar, ef maður skoðar ljósmyndaskrárnar vandlega, verður sagan skýrari með hverri mynd.
Þó að þessar myndir gefi okkur aðeins innsýn í það sem eitt sinn var algeng sjón í námubæjunum Lake Valley, Hillsboro og Kingston í Nýju-Mexíkó, hjálpa þær til við að leiðrétta rangtúlkanir eða rangar merkingar á skjalasafnsmyndum.
Rannsókn mín á sögulegum ljósmyndum og skjölum í stafrænum skjalasöfnum Black Range-safnsins leiðir í ljós að ekki var aðeins um einn póstvagn að ræða, heldur tvo ólíka vagna sem líklega voru keyptir á mismunandi tímum og notaðir á mismunandi leiðum póst- og hraðflutningaþjónustunnar milli Lake Valley, Hillsboro og Kingston frá um það bil 1878 til 1916.
Mynd 1.
Ef við byrjum á skjölunum sem staðfesta tilvist vagnanna sem notaðir voru á þessari leið er ljóst að fleiri en einn farþegavagn var í notkun.
Í elsta þekkta skjalinu sem til er er minnst á tvo vagna 1892.
Þetta skjal staðfestir yfirfærslu fasteigna og eigna í eigu J. W. Orchard o.fl. til William Mathewson og hljóðar svo: „Með þessu afsali yfirfæri ég eftirfarandi … Einn Concord-vagn merktan „Kingston“, 1 Concord-leirvagn með strigatoppi, rauðum yfirvagni og grænum undirvagni“ …
Það er réttmætt að gera ráð fyrir að fyrri Concord-vagninn sem vísað er til í þessu skjali sé Mountain Pride, nr. 560.
Mynd 2.
Samkvæmt pöntunarleiðbeiningum Abbott-Downing fyrir þennan vagn átti að mála „Kingston“ á hurðina og merkja efri brúnina með „LVH and K Stage Line“ (mynd 2).
Þessu var síðar breytt í „Mountain Pride“ og það sést á nokkrum myndum af vagninum.
Eftir því sem við best vitum er talið að seinni Concord-vagninn sem vísað er til sé drulluvagninn (e. Mud Wagon) og hafi líklega verið smíðaður af sama fyrirtæki mun fyrr.
Abbot-Downing framleiddi einnig léttan landflutningavagn eða „drulluvagn“.
Í útdrætti úr öðru afsali á eignum J.W. Orchard og Söru Orchard til Fred W. Mister, sem þau undirrituðu árið 1902, stendur: „Vér undirrituð afhendum hér með eftirfarandi… 1 Concord-vagn, og 1 „jerky“ eða Flórída-segltoppsvagn, og 1 farangursvagn, og 1 gamlan póstvagn, og 1 gamla tveggja hesta kerru, og 1 fjallagormavagn og 1 pallgormavagn…“ „1 gamli póstvagninn“ er líklega „auravagninn“ sem vísað er til í sölusamningnum frá 1892.
Ef myndirnar sem til eru eru skoðaðar gaumgæfilega sést greinilega munurinn á þessum tveimur vögnum.
Mynd 1 hér að neðan sýnir Overland-vagn, sem stundum er kallaður drulluvagn.
Þessi „vagn“ er með segldúk yfir þakinu og beinum hliðarborðum.
Hann var léttari en Concord-vagninn og líklega hefur hann verið ákjósanlegri á grófari köflum póstleiðarinnar, eins og á leggnum frá Hillsboro til Kingston.
Mynd 1. „Leirvagninn“ fer yfir Percha Creek á leið til Hillsboro frá Kingston.
Þessi mynd og aðrar af þessum vagni hafa verið ranglega merktar sem Mountain Pride.
„Pride“ var ekki leirvagn eða léttur landvagn. Það var Concord-vagn.
Mynd 2. Ljósmynd af Barlow Sanders „auravagni“ til vinstri og Abbott-Downing Concord-vagni „Mountain Pride“ til hægri, í Ríkisstjórahöllinni árið 1935.
Auravagninn sem sést hér var notaður á póstvagnaleið í norðurhluta Nýju-Mexíkó en ekki á LVH og K-leiðinni.
Við vitum að Charles Gause pantaði vagn nr. 560 frá Abbott-Downing Company árið 1889.
Pantanaskrár fyrirtækisins staðfesta þessa dagsetningu. Þessar upplýsingar eru fengnar frá vagnasérfræðingnum Kenneth Wheeling, sem bar við í einkasamskiptum árið 2021.
Skjal 1.
„Drulluvagninn“ var þegar í notkun á leiðinni fyrir þennan tíma og gæti einnig hafa verið smíðaður af Abbott-Downing, eins og lýst er sem annar af tveimur Concord-vögnum í sölusamningi frá 1892.
Abbott-Downing markaðssetti þennan vagn sem léttan landflutningavagn.
Aðrir drulluvagnar voru smíðaðir af samkeppnisfyrirtækjum eins og Barlow-Sanders Co.
Það er þó ekki þar með sagt að báðir vagnarnir hafi ekki verið notaðir á öllum leiðum á einhverjum tímapunkti.
Mynd 3. „Leirvagninn“ fyrir framan Victoria Hotel í Kingston um 1890. Takið eftir beinu hliðarbrettunum og segldúksþakinu.
En það er athyglisvert að hingað til höfum við aðeins fundið myndir af „drulluvagninum“ í Kingston (mynd 3) en engar af Mountain Pride.
Mynd 4. Abbott-Downing Concord-vagninn nr. 560, þekktur sem Fjallaprýðin, var þyngri og líklega sá vagn sem helst var notaður á greiðfærari köflum leiðarinnar, eins og á leggnum frá Lake Valley til Hillsboro.
Til eru nokkrar myndir af drulluvagninum á flatlendinu og við lestarstöðina í Lake Valley, sem bendir til þess að báðir vagnarnir hafi verið notaðir þar sem þörf var á og líklega eftir því hversu mörgum farþegum var von á.
Mynd 5. Sýningin „Mountain Pride“ í dómshúsi Lincoln-sýslu, á sögustaðnum Lincoln.
Það er ótrúlegt að Mountain Pride skuli enn vera til í dag þökk sé elju og framsýni Arthurs Seligman fylkisstjóra, Sögusafns Nýju-Mexíkó og Menningarmáladeildar Nýju-Mexíkó.
Skjal 2.
Örlög hins nafnlausa drulluvagns eru enn ókunn.
Heimild: The Stagecoaches of a New Mexico Short-line – Hillsboro Historical Society
Þýðendur: Friðrik Kjartansson og erlendur.is (Málstaður)
Saltpappírsprent tekið af Roger Fenton aðstoðarmanni Marcus Sparling og ljósmyndavagni, 1855.
Saltprentun er gömul ljósmyndaprentaðferð, fundin upp af William Henry Fox Talbot, þar sem pappír er húðaður með ljósnæmri lausn sem inniheldur salt og silfurnítrat og síðan lýstur með ljósi í snertingu við negatívu til að búa til mynd. Þessi tækni gefur af sér mjúka, matta og hlýtóna mynd, yfirleitt í rauðbrúnum lit.
Heimild fyrir blárri baklýsingu: Google leit/Google search.
Heimildir: History Shortcut á Facebook
Þýðendur Friðrik Kjartansson og erlendur.is (Málstaður)
Vagn Þýska bakarísins í Ballarat, Virginíu sirka 1895. Maður í bakaravagni sem tilheyrir búð Robert N. Nicholls & Company sem líklega er regnhlífarfyrirtæki fyrir nokkur fyrirtæki og eitt bakarí.
Nicholls and Co Seedsmen, sem átti áhugaverða ævi.
Robert Uriah Nicholls fæddist í Devonshire á Englandi, kom til Victoria árið 1853 og til Ballarat árið 1854.
Hann var meðlimur í Garðyrkjufélagi Ballarat í 51 ár og var forseti Félags gömlu landnemanna árið 1907.
Robert Nicholls lést árið 1910 og er grafinn í Nýja kirkjugarðinum í Ballaarat.
Arfleifð
R.U. Nicholls hannaði garðinn í kringum Dómkirkju heilags Patreks í Ballarat.
Frumkvöðull í Ballarat er látinn.
MINNST EUREKA-VIRKISINS.
(Símskeyti frá fréttaritara okkar.)
MELBOURNE, mánudagur.
Hr. R.U. Nicholls er látinn í Ballarat.
Hann settist þar að árið 1854.
Hann var hvattur til að berjast í Eureka-virkinu en neitaði og gróf byssur sínar og skotfæri.
Hann var þó viðstaddur bardagann.
Í dag verða jarðneskar leifar herra Roberts U. Nicholls lagðar til hinstu hvílu í Nýja kirkjugarðinum.
Hinn látni, sem fæddist í Slapton, Devonshire (Englandi), árið 1834 og fór frá Liverpool með skipinu Banker’s Daughter, var landnemi í 57 ár en hann kom til Geelong í september 1853.
Hann heimsótti Tasmaníu og settist að lokum að í Ballarat í febrúar 1854, þar sem hann stundaði gullgröft í tvö ár.
Á þeim dögum var flutningsgjald frá Geelong fyrir venjulegar vörur 80 pund á tonnið og 5 skildingar voru greiddir fyrir 4 punda brauðhleif.
Hinn látni gekk í hóp á Eureka, fann gull, kláraði námuna og skipti gullinu með eldspýtustokki úr þvottaskál sem hinn látni herra Thos.
Bath lánaði á Bath’s (nú Craig’s Royal Hotel).
Þann 1. desember 1854 komu tveir menn í tjaldið hans og báðu um byssur og skotfæri og báðu hann einnig að ganga til liðs við hópinn í virkinu.
Herra Nicholls og félagar hans höfðu heyrt af fyrirhugaðri heimsókn og grófu byssur sínar og skotfæri.
Þeir neituðu að ganga til liðs við hópinn sem fór eftir að hafa hótað ýmsu.
Herra Nicholls hafði á tilfinningunni að hópurinn í virkinu hefði slæman málstað og klukkan 4 að morgni 3. desember 1854 var hann vakinn við skothvelli og síðan kúlur sem fóru í gegnum þak tjaldsins.
Eftir bardagann fóru þeir inn í virkið án mótmæla og á eftir þeim fylgdu nokkrir læknar, þar á meðal Dr. King.
Herra Nicholls hélt áfram gullgreftri með misjöfnum árangri á Eureka, Red Hill, Little Bendigo og Gum-Tree Flat til ágúst 1856, þegar hann hóf rekstur í Bridge Street í samstarfi við William Rossiter sem fræsalar og gróðrarstöðvareigendur.
Hann tók land í eigu krúnunnar í Peel Street North, gegnt núverandi Eastern Oval, og stofnaði gróðrarstöð.
Eitt af fyrstu verkefnum hans var að skipuleggja og gróðursetja lóð Ballarat-spítalans.
1858 var samstarfinu slitið og herra Nicholls rak fyrirtækið sjálfur undir núverandi nafni R. U. Nicholls and Co.
1859 sótti hann stofnfund Garðyrkjufélags Ballarat og var einn af fyrstu nefndarmönnum og var síðar kosinn gjaldkeri.
1862 var hann kosinn ritari Dúfnaskotfélags Ballarat og var skipaður forseti félagsins árið 1880.
Hann var farsæll skytta og vann fjölmarga bikara og var einnig ákafur veiðimaður.
1885 lenti hann í skotveiðislysi og missti sjón á öðru auga, sem átti þátt í að brjóta niður stórbrotna líkamsbyggingu hans.
Í samvinnu við herra G. Clegg, arkitekt, vann herra Nicholls fyrstu verðlaun fyrir bestu hönnun að skipulagi Victoria Park í Ballarat.
Hinn látni var einnig meðlimur í Landbúnaðar- og búfjárræktarfélagi Ballarat og 1898 gegndi hann embætti gjaldkera en sagði af sér vegna heilsubrests.
Hann gegndi einnig forsetaembætti Félags gömlu landnemanna.
Hinn látni herra Robert U. Nicholls frá Clarendon Street, Ballarat, fræsali og gróðrarstöðvareigandi, lét eftir sig 6.970 pund til ekkju sinnar og barna.
Heimild: Fed Uni.
Heimild: Ormond Butler á Facebook og Scott Gallop, hópur á Facebook Loving Ballarat & Districts
Útgefið 4. mars 2010 uppfært 28. maí 2025. Af History.com
Orrustan um Alamo í sjálfstæðisstríði Texas gegn Mexíkó stóð í þrettán daga, frá 23. febrúar 1836 til 6. mars 1836.
Í desember 1835 hafði hópur sjálfboðaliða úr röðum Texasbúa hernumið Alamo, fyrrum franskt kanslaraklaustur nálægt núverandi borg San Antonio.
Þann 23. febrúar hóf mexíkóskt herlið, sem taldi þúsundir manna og var undir stjórn Antonio Lopez de Santa Anna hershöfðingja, umsátur um virkið.
Þrátt fyrir að vera langtum færri stóðust hinir 200 verjendur Alamo, undir stjórn James Bowie og William Travis, og þar á meðal hinn frægi landkönnuður Davy Crockett, vörn í 13 daga áður en mexíkósku hersveitirnar yfirbuguðu þá að lokum.
Fyrir Texasbúa varð orrustan um Alamo varanlegt tákn um andspyrnu þeirra gegn kúgun og baráttu þeirra fyrir sjálfstæði, sem þeir unnu síðar sama ár.
Orrustukallið
munum eftir Alamo
varð síðar vinsælt í stríði Mexíkó og Bandaríkjanna 1846–1848.
Fyrri saga Alamo
Spænskir landnemar byggðu trúboðsstöðina San Antonio de Valero, nefnda eftir heilögum Antoníusi frá Padúa, á bökkum San Antonio-árinnar um 1718.
Þeir stofnuðu einnig nálægt herstöðina San Antonio de Béxar, sem varð fljótlega miðstöð byggðar sem þekkt var sem San Fernando de Béxar (síðar endurnefnt San Antonio).
Trúboðsstöðin San Antonio de Valero hýsti trúboða og frumbyggja sem þeir höfðu snúið til trúar í um 70 ár, eða þar til 1793, þegar spænsk yfirvöld leystu upp hinar fimm trúboðsstöðvar í San Antonio og dreifðu löndum þeirra meðal íbúa á svæðinu.
Vissirðu þetta?
Tíu árum eftir að Texas vann sjálfstæði sitt og skömmu eftir að það var innlimað í Bandaríkin, endurvöktu bandarískir hermenn orrustuhrópið
Munið eftir Alamo!
í stríði Bandaríkjanna og Mexíkó á árunum 1846–1848.
Í upphafi 19. aldar voru spænskar hersveitir staðsettar í yfirgefinni kapellu fyrrum trúboðsstöðvarinnar.
Vegna þess að hún stóð í lundi asparviðartrjáa kölluðu hermennirnir nýja virkið sitt
El Alamo
eftir spænska orðinu yfir asparvið og til heiðurs Alamo de Parras, heimabæ þeirra í Mexíkó.
Hersveitir – fyrst spænskar, síðan uppreisnarmanna og síðar mexíkóskar – hertóku Alamo á meðan og eftir sjálfstæðisstríð Mexíkó frá Spáni í upphafi þriðja áratugar 19. aldar.
Sumarið 1821 kom Stephen Austin til San Antonio ásamt um 300 bandarískum fjölskyldum sem spænsk stjórnvöld höfðu leyft að setjast að í Texas.
Fólksflutningar bandarískra ríkisborgara til Texas jukust á næstu áratugum og kveiktu byltingarhreyfingu sem átti eftir að brjótast út í vopnuð átök um miðjan fjórða áratug 19. aldar.
Orrustan um Alamo
Í desember 1835, á fyrstu stigum sjálfstæðisstríðs Texas frá Mexíkó, yfirbugaði hópur sjálfboðaliða frá Texas (eða Texian), undir forystu George Collinsworth og Benjamin Milam, mexíkóska herliðið í Alamo og hertók virkið og náði þannig yfirráðum yfir San Antonio.
Um miðjan febrúar 1836 höfðu James Bowie ofursti og William B. Travis ofursti tekið við stjórn hersveita Texas í San Antonio.
Þrátt fyrir að Sam Houston, nýskipaður yfirhershöfðingi hersveita Texas, héldi því fram að yfirgefa ætti San Antonio vegna ófullnægjandi fjölda hermanna grófu varnarmenn Alamo – undir forystu Bowie og Travis – sig engu að síður í stöður, reiðubúnir að verja virkið til síðasta manns.
Meðal þessara varnarmanna, sem þrátt fyrir síðari liðsauka urðu aldrei fleiri en 200, var Davy Crockett, hinn frægi landkönnuður og fyrrverandi þingmaður frá Tennessee, sem hafði komið í byrjun febrúar.
Þann 23. febrúar hóf mexíkóskur her, sem samanstóð af einhvers staðar á bilinu 1.800 til 6.000 mönnum (samkvæmt ýmsum áætlunum) og var undir stjórn Antonio Lopez de Santa Anna hershöfðingja, umsátur um virkið.
Texasbúar héldu út í 13 daga, en að morgni 6. mars brutust mexíkóskar hersveitir í gegnum skarð í ytri vegg virkisgarðsins og yfirbuguðu þá.
Santa Anna skipaði mönnum sínum að taka enga fanga og aðeins örfáum Texasbúum var hlíft.
Ein þeirra var Susannah Dickinson, eiginkona Almaron Dickinson skipstjóra (sem var drepinn), og ungbarn þeirra, Angelina.
Santa Anna sendi þær til herbúða Houstons í Gonzalez með viðvörun um að sömu örlög biðu hinna Texasbúanna ef þeir héldu áfram uppreisn sinni.
Mexíkóskar hersveitir urðu einnig fyrir miklu mannfalli í orrustunni um Alamo og misstu á bilinu 600 til 1.600 menn.
Arfleifð Alamo
Frá mars til maí hertóku mexíkóskar hersveitir Alamo á ný.
Elsta þekkta ljósmyndin sem tekin var í Texas, daguerre-mynd frá 1849, ljósmyndari óþekktur (Center for American History, University of Texas at Austin).
Fyrir Texasbúa varð orrustan um Alamo tákn um hetjulega mótspyrnu og hvatningaróp í sjálfstæðisbaráttu þeirra.
Þann 21. apríl 1836 sigruðu Sam Houston og um 800 Texasbúar 1.500 manna mexíkóskt herlið Santa Anna við San Jacinto (nálægt þeim stað þar sem Houston stendur nú) og hrópuðu
Munið Alamo!
þegar þeir gerðu árás.
Sigurinn tryggði árangur sjálfstæðisbaráttu Texas: Santa Anna, sem hafði verið tekin til fanga, samdi við Houston um að binda enda á stríðið.
Í maí var mexíkóskum hersveitum í San Antonio skipað að hörfa og rífa niður varnarvirki Alamo á leið sinni.
Þrælahald og Alamo
Sumir sagnfræðingar telja að þrælahald hafi verið aðalástæðan fyrir átökunum við Alamo og halda því fram að tilraunir Mexíkó til að binda enda á þrælahald hafi stangast á við vonir margra hvítra landnema í Texas á þeim tíma sem fluttu til svæðisins til að rækta bómull.
Endurbætur á Alamo hafa áður tafist vegna svipaðra umræðna um arfleifð staðarins og hlutverk þrælahalds í byltingunni í Texas.
„Munið Alamo!“
Árið 1845 innlimuðu Bandaríkin Texas.
Í mörg ár á eftir hafði bandaríski herinn hermenn á staðnum og geymdi birgðir í Alamo.
Barist um 18 punda fallbyssuna eftir Gary Zaboly. Fengin að láni frá Alamo-safninu.
Alamo var áfram tákn um hugrekki og í stríði Mexíkó og Bandaríkjanna 1846–1848 endurvöktu bandarískir hermenn hvatningarópið
Munið Alamo!
í baráttu sinni gegn mexíkóskum hersveitum.
Alamo hefur verið minnst á öllu mögulegu, allt frá frímerkjum til kvikmyndarinnar The Alamo frá 1960 með John Wayne í hlutverki Davy Crockett.
Ameríka, sagan af okkur: Alamo frá History
Árið 1883 keypti Texasríki Alamo og eignaðist síðar réttindi að öllu landsvæðinu í kring.
Dætur lýðveldisins Texas, kvennasamtök sem innihalda afkomendur elstu íbúa Texas, hafa haft umsjón með Alamo síðan 1905.
Í dag heimsækja meira en 2,5 milljónir manna Alamo á ári. Á 4,2 ekru svæðinu eru nokkrar upprunalegar byggingar sem eru frá trúboðstímabilinu.
Tilvitnun í Ronnie Beckham út hópnum Traces og Texas, Facebook.
Heimildin er þaðan.
Jæja núna… Ég hélt að ég hefði séð næstum allar myndir af Alamo (af svipmyndum sem teknar voru af fólki) sem voru þarna úti, en Traces of Texas-lesarinn Will Offley sendi vinsamlegast inn þessa ca 1898 eina og ég trúi ekki að ég hafi nokkurn tíma séð hana áður.
