fjara | Hestvagnasetrið.org

Öxulstykki úr stríðsvagni frá járnöld er fágætt dæmi um forsögulega tækniÖxulstykki úr stríðsvagni frá járnöld er fágætt dæmi um forsögulega tækni

Frikki 0 Comments

Höfundur: Gary Manners ritstjóri, rithöfundur og efnisstjóri hjá Ancient Origins.

„Sérlega sjaldgæfur“ trésás/öxulstykki úr vagni frá járnöld hefur fundist í vatnsósa-gryfju í Eastbridge í Suffolk.

Brotið fannst við undirbúning trjáplöntunar fyrir Sizewell C-kjarnorkuversverkefnið.

Aldursgreining með geislakoli á Hezel¹-ásnum hefur sýnt að hann var smíðaður á bilinu 400 f.Kr. til 100 f.Kr.

Það var Cotswold Archaeology sem gerði uppgötvunina árið 2021 og bættist í hóp fárra annarra frá síðari forsögulegum tíma í Bretlandi, eins og öxullinn sem fannst í Flag Fen í Peterborough.

Teymið hafði fundið dæmi um fornleifar frá forsögulegum tíma til miðalda, þar á meðal tvær gryfjur frá járnöld sem líklegast voru notaðar sem vatnsból fyrir búfé.

Báðar gryfjurnar voru vatnsósa, sem skapaði kjöraðstæður til varðveislu á viði, og það var á botni annarrar þeirra sem öxullinn fannst.

Sönnun þess að endurvinnsla, endurnýting og endurnotkun er ekkert nýtt

Samkvæmt BBC var brotið nýlega auðkennt með greiningu eftir aldursgreiningasérfræðinginn Michael Bamforth, sem er rannsóknarfélagi við Háskólann í York.

Ásinn var brotinn og brenndur í fornöld og fannst ásamt sviðnum borðum sem gætu hafa verið úr sama farartækinu.

Hann hafði þó verið endurnýttur í stauravirki sem kom í veg fyrir að vatnsbólið félli saman í sandbornum jarðvegi svæðisins.

Þessi ás er einstaklega sjaldgæfur fundur og bætist í hóp örfárra annarra frá síðari forsögulegum tíma í Bretlandi, eins og ássins sem fannst í Flag Fen í Peterborough.

Rannsóknir standa yfir til að varpa frekara ljósi á hvaða þýðingu þessi heillandi gripur hefur fyrir skilning okkar á forsögulegum farartækjum og samgöngum.

Vísbendingar um fornar samgöngur

Fundurinn á þessum tréöxli er mikilvægur fyrir fornleifafræðina þar sem hann veitir innsýn í hvernig fornar siðmenningar í Bretlandi fluttu vörur og fólk.

Sú staðreynd að hann fannst í vatnsósa gryfju, ásamt sviðnum borðum, bendir til þess að hann hafi verið hluti af stærra farartæki, hugsanlega stríðsvagni eða almennum vagni.

Varðveisla viðarins er einnig mikilvæg þar sem hún gerir vísindamönnum kleift að rannsaka smíði og hönnun þessara fornu farartækja og veitir dýrmætar upplýsingar um tækni samgangna á fornum tímum.

Þekktustu dæmin um stríðsvagnagrafir í Bretlandi eru þær frá Wetwang í Austur-Yorkshire þar sem leifar af að minnsta kosti 17 stríðsvögnum hafa fundist.

Breskar stríðsvagnagrafir

Þótt þetta sé ekki hluti af greftrun má skoða það í samhengi við hinar frægu stríðsvagnagrafir frá járnöld í Bretlandi, eins og þær frá Wetwang í East Riding, þótt mikill munur sé á milli fundanna, meðal annars sá að enginn viður varðveittist í gröfunum.

Breskar stríðsvagnagrafir vísa til þess siðar að grafa stríðsvagna og tengda gripi á járnöld í Bretlandi, yfirleitt frá síðari hluta forsögulegs tíma, milli 800 f.Kr. og landvinninga Rómverja árið 43 e.Kr., en þá virðist siðurinn hafa fjarað út.

Ásamt stríðsvagninum gátu gripirnir verið beisli, hjól og annar búnaður, auk leifa af hestum og öðrum dýrum sem notuð voru til að draga vagninn.

Þessar grafir eru taldar hafa verið fyrir fólk af hárri stöðu og voru líklega aðeins ætlaðar yfirstéttarfólki á járnöld.

Önnur athyglisverð dæmi eru grafirnar í Barrow Clump í Wiltshire og Flag Fen í Peterborough.

Fundur stríðsvagnagrafarinnar í Ferrybridge og stríðsvagnsins frá Newbridge í Edinborg eru sérstakar þar sem vagnarnir voru grafnir í heilu lagi.

Dæmið frá Pocklington í Yorkshire á myndinni hér að ofan er annað glæsilegt og vel varðveitt dæmi, sem innihélt einnig leifar hestanna sem notaðir voru til að draga farartækið.

Nýlega fundust málmbrot úr stríðsvagnahjóli sem hluti af stríðsvagnagröf í Pembrokeshire í Wales 2018.

Keltar: Endurgerð á stríðsvagni frá járnöld

Fundur á broti úr tréöxli í Eastbridge í Suffolk árið 2021 er talinn einstaklega sjaldgæfur fundur sem eykur við núverandi skilning á forsögulegum farartækjum og samgöngum í Bretlandi.

Efri mynd: Stríðsvagnsöxullinn og járnaldargryfjan sem hann fannst í.

Frumheimild: Cotswold Archaeology – Archaeological and heritage services

Höfundur: Gary Manners

Þýtt upp úr Ancient Origins

Þýðendur: Friðrik Kjartansson og erlendur.is (Málstaður)

Skráning: Friðrik Kjartansson

Yfirlestur: malfridur.is (Málstaður)

Trjátegund ↩︎

Lesa áfram ...

Bandaríkin Norður Ameríka

Uxavagnalíf við ströndina með nýtingu þara #1Uxavagnalíf við ströndina með nýtingu þara #1

Frikki 0 Comments

Maine árið 1882, með augnabliks innsýn í strandlífið.

Hér er bóndi að hlaða þara á vagninn með heykvísl á ströndinni í York í Maine.

Bóndinn á uxa sem draga farartækið.

1882 iðaði hin hrikalega strandlengja Maine af takti sveitalífsins.

Við grýttar strendur York í Maine reiddu duglegir bændur og sjómenn sig á gjafir lands og sjávar til að framfleyta fjölskyldum sínum og samfélögum.

Ein slík sena sem fangar kjarna þessa tímabils er bóndi sem safnar þara meðfram ströndinni, með sterka uxa sína tilbúna til að draga hlassið inn í land.

Þarasöfnun var algeng í strandbæjum á 19. öld.

Bændur notuðu næringarríkan þarann sem náttúrulegan áburð til að auðga jarðveginn fyrir uppskeru.

Hann var sérstaklega gagnlegur við ræktun á kartöflum, maís og öðru grænmeti, sem voru undirstaða landbúnaðarhagkerfis Maine.

Þari var einnig notaður sem undirburður fyrir búfénað yfir harða vetrarmánuðina, sem sannaði gildi sitt utan akranna.

Uxarnir sem sjást á þessari mynd voru dýrmætasta eign bóndans.

Þessi kraftmiklu og áreiðanlegu dýr voru notuð til að plægja akra, draga vagna og flytja þunga farma eins og eldivið, hey og þara.

Uxar voru þekktir fyrir styrk sinn, þol og rólega lund, sem gerði þá ómissandi í daglegu lífi á bóndabænum.

York í Maine var 1882 rólegur en blómlegur bær.

Sjávarþorp voru á víð og dreif meðfram strandlengjunni, á meðan bóndabæir teygðu sig yfir hæðirnar inn til landsins.

Fjölskyldur unnu saman að því að halda við heimilum sínum og bæjarbúar komu oft saman til guðsþjónustu, á markaði og til samfélagshátíða.

Þrátt fyrir áskoranir vegna óútreiknanlegs veðurs og hrikalegs landslags voru íbúar Maine úrræðagóðir og stoltir af sjálfsþurftarbúskap sínum.

Fyrir börn sem uxu úr grasi á þessum tíma snerist lífið um húsverk, skóla og leik.

Þau gætu hafa hjálpað foreldrum sínum að safna eggjum, mjólka kýr eða safna eldiviði.

Á sumardögum könnuðu þau fjörulón, veiddu af bryggjunum eða hjálpuðu til við að safna þara meðfram ströndinni, líkt og bóndinn á þessari mynd.

Í dag er York í Maine vinsæll ferðamannastaður, þekktur fyrir fallegar strendur, vita og söguleg kennileiti.

Samt sem áður má enn sjá leifar af landbúnaðar- og sjávarútvegsarfleifðinni, sem minnir gesti á einfaldari tíma þegar náttúran og erfiðisvinna mótuðu líf íbúanna.

Þessi svipmynd frá 1882 endurspeglar ekki aðeins landbúnaðarsögu Maine heldur fagnar einnig þrautseigju strandsamfélaga sem enn blómstra í dag.

Heimild: Historical Memories Facebook